
لبریزم از بغض داغی که عنقریب از چشم هایم می زند بیرون و محتاج یک لرزش کوچک که مرا بیندازد درون مشکلی لاینحل تا دلیلی برای سرریز شدنم باشد !
آرزومند آغوشی مُخَدرم که بیشتر از هر مُسَکنی اثرات منفی روزمرگی ها را پاک کند !
خسته ام از سماجت روزگار نابلد که مرا نمی فهمد و خواهان نبودن در دنیایی هستم که نمی بینَدم !
نمی توانم به این روزگار سمج بفهمانم من آنی که فکر می کند نیستم ، که دیگر توان مقابله با حوادث غیر مترقبه ی هر روزه را ندارم ، که نمی شود کلاهم هر روز با خدا توی هم نرود !
درون جامعه ای زنده ام که هر کفش و لباسی مرا ناگزیر درون تفکری غلط می اندازد و با ظاهرم مرا می سنجد !
دلم می خواهد سر به بیابانی بگذارم بی راه و بی بلد که چیزی برای آزار دادنم نداشته باشد !
پیچیده نباشد !
دلم رهایی می خواهد و آسانی !
دلم زندگی می خواهد !
#فریما_محمودی
#بغض#زندگی#ادبیات#نوشتن#زن#هیاهو