
سالهاست منتظر تو بوده ام
در تک تک موهای سپیدی که وقتی به آنها دست می کشم یاد روسری ام می افتم که تو رویشان می انداختی ؛ نه اینکه کسی نبیندشان تا مبادا روی زمین بیفتند و کسی لگدمالشان کند!
سالهاست منتظرتوام در دانه های بارانی ریز و از الک آسمان رد شده که چتر دستانت آنها را از رسیدن به آغوشم منع میکرد ؛ نه اینکه خیسم نکنند تا لمس من مخصوص دستانی باشد که مرا بدون آزار می فهمند!
سالهاست منتظر توام تا ریز ریز کنارت بِدَوَم و نگاهم صورتت را گل بیندازد و تقلا کنی تا خنده هایت را از نگاه مردم بپوشانی ، من غرق لذت بچگانه ام از تو دل بِبَرَم و تو با نبض دلت آرزوهای خاموشت را برآورده کنی!
سالهاست دخترک بازیگوش دبیرستانی در من لانه کرده و با وحشت ِ رسیدن ِ میانسالی هر روز پشت پنجره ی دلواپسی ، منتظر صدای گامهای مردانه ایست که خاطرات مشترکی را رقم بزند!
حالا توی شلوغی سال نو و میانسالی ام ، قد موهایم را اندازه می گیرم تا ببینم بذر احساس حبس شده در آنهابه اندازه ی اشتیاق درون سینه ام هست یانه!
میدانم که حتما این انتظار به پایان می رسد!!
#فریما_محمودی
#خاطره#بارون#متن_ادبی#نوشتن#ادبیات