در ابتدای فیلم دندان نیش سه انسان بالغ_ که فقط از نظر فیزیکی رشد کرده اند_ دستشان را زیر شیر آب سرد میگیرند تا ببینند کدام یک زودتر دستش را کنار میکشد. یاد وقتی افتادم در تشت پر از چاله چوله فلزی خانه ی خیابان عطار با سین مسابقه ی نفس نکشیدن میگذاشتیم.تشت را لبالب پر از آب میکردیم و کَله های یک‌وجبی مان را توی آب میکردیم.نباید نفس میکشیدیم و هیچ کدام‌مان هم جر نمیزدیم، من همیشه میبُردَم.
بعدتر یاد وقتی افتادم که با الف جاده کنگ را ماشین سواری میکردیم و در هوای سرد کوهستانی دست‌هایمان را بیرون میبردیم تا ببینم چه کسی زودتر کَم می آورد از گزگز و سوزش انگشتانش. باز هم من میبردم. من برنده ی بلامنازع تمام بازی های صبر و تحملیِ دردناک بودم. نفس نکشیدن، نمک ریختن روی کناره انگشت کَنده شده، دست ها را در برف دی ماه پنهان کردن آنقدر که از کرختی دیگر حس نکنی دستی هم داری.
اما کم کم بازی های زندگی تغییر میکنند.انگار تمام آنها دموی بازی های بزرگسالی بوده اند. بازی هایی که برای برنده شدن در آنها نیاز به چند دقیقه نفس حبس کردن نیست بلکه شاید هزاران روز باید نفست را حبس کنی. دیگر داشتن قلب را در وجود خودت احساس نکنی ولی ادامه بدهی. بازی هایی که هر دو نفر بغض کرده اند ولی بغضشان ساختگی نیست و برنده کسی است که نفس عمیق تری بکشد و لبخند بزند و مانع پایین آمدن آن قطره لعنتی بشود.
امشب لالایی دریا دادور را میشنیدم. شاید برای دیگران یک آهنگ قشنگ که یکی دوبار ارزش گوش دادن دارد، باشد. اما برای من نماد تمام روزهایی است که در پارک فرمانداری روی صندلی نزدیک تاب و سرسره ها مینشستم، در خلوت و سکوت و سرمای دو ِنیمه شب مجله چل چراغ را ورق میزدم. زیپ سوییشرتم را تا گردن بالا میکشیدم، و خودم را سفت تر بغل میکردم .. تمام آن شب هایی که شهریور و فروردینش تفاوتی نمیکرد، من دستم زیر برف بود و هر لحظه بیم‌قطع شدنش را داشتم.
اما حالا دارم آهنگ آرامش بخشی که میم برایم فرستاده را گوش میدهم، گرمای مطبوع سشوار هنوز روی ستون فقراتم مانده و همسر کسی که میپرستیدم، شدم و احساس امنیت میکنم. خیلی چیزها مطابق میلمان پیش نرفت اما حتی در بدترین روزهای زندگی‌مان که مجبوریم بارها کلمه استیصال را هجا‌کشی کنیم، آرامشی ته دلمان است. مثل زدن آب گرم به صورت وقتی در سرمای زمستان مجبور بودی تا حیاط بروی برای رفع حاجت و برگردی.
بله ف. عزیزم، تفاوتی نمیکند چه زمانی و در چه شرایطی باشیم. دیگر من و تو، یک نفر هستیم و دستمان را باید زیر برف نگه داریم آنقدر که بسوزد و قرمز شود، ولی ما در هر حال هم داریم.ما در برف دی ماه، گرمی لب‌ها و تن یکدیگر را داریم و من از تمام آدم های دنیا بهتر میدانم که بدترین روزها نیز گذشتنی هستند، هرچقدر قوی و پایان ناپذیر و له کننده بنظر برسند آخر این ما هستیم که ازین روزها عبور میکنیم و نه آنها ..
