ازم پرسید : مامانت تو سن سی وپنج سالگی روز دوشنبه عصر ، چیکار میکرد؟!
گفتم : یادم نیست!
گفت: خودت سال پیش این موقع لباست چه رنگی بود ؟!
گفتم : این چه سوالاییه !
چرا باید یادم باشه :(
گفت: پس چرا فکر میکنی لحظه به لحظه ی تو برای مردم مهمه
رنگ لباست ،
نوع خندیدنت ،
انتخابایی که میکنی؛
درحالیکه بعضیا حتی یادشون نمیاد دیشب شام چی خوردن!
خودت از سال پیشت خبر نداری،مطمئن باش
ده سال دیگه هیچکی یادش نمیاد تو امروز چکار کردی ،
اما تو ثانیه به ثانیه اش برات حسرت میشه
که چرا
جلوی خودمو گرفتم نخندیدم ،
چرا وقتی باید از جوونیم لذت میبردم مثل نود ساله ها زندگی کردم ،
چرا لباس مورد علاقمو نپوشیدم ،
چرا زندگی نکردم ...
راضی باش از خودت ،
جوری باش که دوست داری،
بزار اگر برگشتی و پشت سرتو نگاه کردی
خنده رو لبت بشینه نه غصه رو دلت.
روز خوش :)
