
کهشکان انگشترست و این زمینِ ما نِگین
لیکن از انسان و اعمالش دلی دارد حَزین
آنقدر نامهربانی با وجودش کرده ایم
صد هزاران ضربه خورده پیکرِ آن نازنین
یک طرف گرما و دوده، یک طرف آبِ کثیف
این نشد رسم امانتداری از گنجِ ثَمین
اشرفِ مخلوقْ هم گاهی زِ حیوان کمترست
آن زمانی که بریزد هر نخاله بر زمین
میرسد این ارث هم روزی به فرزند خودت
مینشیند رنج و بدبختی برایش در کمین
گر که میپرسی چه کاری از تو میخواهد زمین؟
مهربانی پیشه کن با عالم و آدم... همین !
حزین: اندوهگین
ثمین: گرانبها
#فریبا_طوقانی