
غصه ها خوابیده پشت خنده ی مستانه ام
در عیان سرخوش ولی در خلوتم ویرانه ام
عاقلان از جمع خود من را کنار انداختند
از شما پنهان نباشد، اندکی دیوانه ام...
سرکشیدم زندگی را ، مثل قهوه تلخ بود
دیر گاهی با شکر همچون خوشی بیگانه ام
دست هایم را شبی از واقعیت شسته ام
من به دنبال خودم در قصه و افسانه ام
پیله کرده غم به دور آرزوهایم ولی...
او نمیداند که من از جنس یک پروانه ام.