بگذارید کودکیش را بکند ، بی مهابا بخندد،بی دلیل گریه کند، اندکی لوس باشد ، لباسهایش را کثیف کند ،بازی کند ودر جای خودش شیطنت کند ،
نکند به هوای ادب کردن ،بچگی را از او بگیرید.
تمام دوران خوش انسانها، همان لحظه های کودکیست ،
همانجایی که بزرگی غصه هایشان به اندازه ی زخمی شدن زانوهایشان بود.
حالا که سالهاست اسم آدم بزرگها را به دوش میکشم
متوجه شدم که بزرگ شدن ، آرزوی قشنگی نبود!
#فریبا_طوقانی