خانواده مادری
اما خانواده مادری من شامل هفت پسر و دو دختر بود که دختر کوچکتر یا بهتر است بگویم خواهر مادرم، بعد از ازدواج مادرم به دنیا آمد و بعد از او هم مادربزرگم دو پسر دیگر به دنیا آورد . در مجموع یک خانواده یازده نفره که دوسه تایی هم مثل خیلی از کودکان آن زمان در اثر غفلت والدین در حوض آب خانه خفه شده بودند .
خانواده مادری از لجاظ وًضعیت معیشتی با خانواده پدری ام قابل مقایسه نبودند . پدر مادرم که ما او را آقا بزرگ خطاب می کردیم مردی فرهنگی بود که قرآن و شرعیات و خوشنویسی آموزش می داد و یک باب مغازه کوچک هم در حوالی بازار بزرگ تهران داشت و بنکدار بود و مشخص است که خیلی دشوار بود که یک خانواده یازده نفری را با مداخل و مواجب اندک بتوان اداره نمود . منتهی پسرهای بزرگتر واقعا جنم کار داشتند و چون سفارش آقا بزرگ این بود که تحت هر شرایطی درس بخوانند ، همشان درس می خواندند و همزمان کار می کردند تا کمک خرجی برای خانواده باشند .
مادر، فرزند دوم خانواده و عزیز کرده پدرو مادرش بود و جز برادر بزرگتر که به گفته خودش اورا در کودکی اذیت کرده بود ، بقیه برادرها و خواهر حرمتش را نگهمیداشتند و کوچکترها از او حساب می بردند و چون در ۱۶ سالگی ازدواج کرده و از پیش آنها رفته بود ، همیشه برادرها احترامش را تا جایی که خودش عامل اختلاف و دو بهم زنی نشود ، نگهمیداشتند و از ترس پدرشان که مردی بسیار سخت گیر بود جرات نمی کردند که خواهر را اذیت کنند .
آقا بزرگ تنها هنرش ، بچه پس انداختن و کتاب خواندن و شعر گفتن بود . اشعار زیبایی از او با خط بسیار زیبا باقیست که موجب حیرت همگان می شود . اشرافش به زبان فارسی و عربی و خط بسیار زیبا و نگارش خوبش را هر که ببیند خیال می کند که از تحصیلکردگان مملکت بوده است . اصرارش بر تحصیل فرزندان ، آنها را موفق بار آورد .او مردی مذهبی بود و مادرم با چادر به خانه بخت آمد . خیلی مایل بود که دخترش هم ادامه تحصیل بدهد ، اما از آنجاییکه در دبیرستانها ، مردها درس می دادند ، لذا مادرم زیر بار ادامه تحصیل نرفت .
مادر، در زمان خود زن زیبایی بود به قول فامیل شوهرش از لحاظ زیبایی در خانواده مطرح بود و مثل هر دختر دیگری در سن و سال خود در خیال منتظر شاهزاده سوار بر اسب سپید بود که بیاید و او را به خانه بخت ببرد اما پدر، مردی ساده و بی شیله پیله و از لجاظ ظاهر مطابق با سلیقه مادر نبود .گرچه قدی ۱۸۰ سانتیمتر و بسیار خوش اندام و سفید چهره بود اما زیبایی چهره نداشت . نه اینکه بد باشد ، متوسط بود و البته به خاطر حمایتهای بی دریغ آقاجان کمی هم لوس و بی حس مسئولیت بار آمده بود اما هرگز ندیدیم که نزد پدر ، صدایش را بلند کند و تا پدرش اجازه نمیداد ، نمی نشست و هرگز پای خود را جلوی او دراز نمی کرد . با ادب و دست بر سینه جلوی او می نشست تا او حرف نمی زد ، سرش را هم بلند نمی کرد .با آنکه تفننی گهگاه سیگاری دود می کرد اما مراقب بود که آقا جان اورا در این حال نبیند .بعد از آمدن از سر کار ، یک راست به اتاق آقاجان می رفت و بعد از سلام و دست بوسی و پبشکش مقداری از آنچه خریده بود به پدر ، با کسب اجازه او به نزد ما می آمد .