حول و حوش ساعت چهار و ربع بعداز ظهر یکشنبه چهاردهم اردیبهشت برابربا دهم ماه رمضان سال یک هزار و سیصد و نود ونه هجری است . روی صندلی اتوبوس نشسته و منتظرم تا راننده حرکت کند . بعد از رگباری زودگذر ، هوا کاملا روشن و آفتابی شده . راننده منتظر مسافران بیشتر است و البته باید راس زمان برنامه ریزی شده حرکت کند . صندلی کناری من خالی است و می توانم در کنار پنجره در قسمت مردانه و تقریبا در آخرین ردیف صندلی ها بنشینم . روی بعضی از صندلیها را علامت ضربدر زرد رنگبه نشانه هشدار بخاطر حفظ فاصله اجتماعی زده اند . اتوبوس هنوز خیلی خلوت است فقط من و یک خانم دیگر و خود راننده در آن هستیم . از سر بی حوصلگی نگاهم را به بیرون از اتوبوس و به خیابان می اندازم و..... از آنچه می بینم ، بدنم ناخودآگاه به لرزه میفتد .حتی سایه شک بر ذهنم از آنچه دیده ام میافتد ولی نه . درست می بینم . زن تقریبا جوان و ژولیده ای که فقط مانتو و شال کهنه ای که بر سر دارد و همین سبب می شود که قابل تشخیص از مردان باشد با صورتی پهن و ابروهای پر و دهان ول و گشاد و چشمانی که فقط متوجه خود و مرد کنار دستش است روی نیمکت بیرونی در کنار مرد جوانی نشسته است و تمام سعی خود را می کند که با فندک سبز رنگش نصف سیگاری را که بر لب دارد ، روشن کند اما گویا جریان باد نمی گذارد به مقصود برسد . مرد کنار دستی اش که خیلی نزدیک و تقریبا چسبیده به او نشسته است لبهایش تکان می خورد و ظاهرا چیزهایی به زن می گوید که چون پنجره اتوبوس بسته است ، شنیده نمی شود . زن ، اما یکسره حواسش به روشن کردن ته سیگارش است و گاهی دهان گشاد خود را باز می کند و با خنده کریهی به مرد چیزی می گوید . بالاخره ته سیگار روشن می شود و پک های حریصانه زن است که تند و تند به ته سیگار زده می شود و بعد در کمال حیرت من ، یک لوله سبز رنگ مثل نی نوشابه اما کوتاه را بین دندانها گرفته و روی یکزرورق مقداری گرد خالی می کند . دوباره فندک را روشن می کند و زیر زرورق می گیرد و دود حاصل از آن را با ولع بالا می کشد . می دانم که اگر چشمش به من بیفتد که دارم اورا می پایم دهان خود را باز کرده و فحش نثارم می کند چون این جور افراد چیزی برای از دست دادن ندارند ، نه ترسی ، نه آبرویی . اما زن حواسش فقط به خود و به مرد همراهش است بعد از چند بار دمیدن و کشیدن دود گرد به داخل دهان خود ، سخاوتمندانه مابقی گرد باقیمانده و فندک و زرورق را به دست مرد می دهد و حال نوبت اوست که مشغول شود . گویی حوصله راننده سر آمده باشد ، استارتی به اتوبوس می زند و اتوبوس تنها با همان سه سرنشین اولیه از پایانه تجریش حرکت می کند و من همچنان حیران !!!!!!ماه رمضان !!!! استعمال مواد مخدر !!!! روز روشن و چه بسا عابران و نوجوانان و جوانانی که شاهد این منظره بوده اند . پس امنیت اجتماعی کو ؟ مبارزه با منکرات و پلیس مقابله با مواد مخدر کجا هستند ؟ به کدام ناکجا آباد در سفریم ؟؟؟؟؟؟؟☹☹☹☹