دیروز به طرز عجیبی صدای کراش 20 سالگیام را با همسرش شنیدم، این دوست عزیز دوبار بنده را به عمق ناباوری رساند. دفعه اول وقتی فهمیدم عاشق کدام دختر دانشگاه است، حقیقتاً ناامید شدم نه اینکه دختر بدی باشد برعکس به شدت خوب بود دقیقا همان خوبی که مادرم همیشه از من میخواهد، آروم و ساکت با لبخندی که همیشه برلب باشد نه اینکه مثل من بلند بلند بخندد. راستش هرگز نفهمیدم چطور میشه با آدمی که تعداد جملاتش در ساعت به ده جمله هم نمیرسد دوستی کرد و چطور آدمهای آروم زندگی میکنند. بماند این روزها که نقش یک زن کارمند را انتخاب کردهام ساعتها میشود که جملهای نگویم زمانهایی میشود که ترجیح میدی گوش و دهانت را بر بلاهت همکارانت ببندی و سکوت کنی. در 20 سالگی روزهای زیادی دعا کردم که ببینماش ما که باهم رابطه نداشتیم در واقع انقدر دنیایمان باهم فرق داشت که هرگز شجاعت شناخت بیشترش را نداشتم و تمام لذت من از دوست داشتناش به یک سلام و خوبی خلاصه شده بود. میدانستم که ازدواج کرده اما همسرش را ندیده بودم تعریفش را اما شنیده بودم که دختر از خودراضی است و متوهم است، جامعه شناسی خوانده و از این دخترهایی است که فکر میکنند دارد جامعه را تغییر میدهد، مدل موهایشان شلخته است و عینک مسعود بهنودی دارد و من که از گذشته از دخترانی که جامعه شناسی میخوانند به خصوص جامعه شناسی علامه خوشم نمیآمد تصمیم گرفتم که کراش عزیز قطعا خوشبخت نشده است و همینطوری فقط با یک زن متوهم الکی زندگی میکند، در من خصوصیتی هست که باور نمیکنم آدمهایی که از زندگیم رفتهاند خوشبختاند. دیروز اما فهمیدم واقعا خوشبخت است، همسرش بلند بلند میخندید صدای خندهاش در گوشم میپیچید حس کردم از آن دخترهایی است که من میتوانم با او دوست شوم به طرز عجیبی حرف زدنش شبیه خودم بود حتی شاید از من بهتر باشد. لحظه معدهام بهم پیچید راستش دو حس متضاد خوشحالی از خوشبختی اش آن هم بعد از آن همه سختیهای که کشید و حسادت به آن صدای خنده داشتم(راستش را بگویم حس حسادتم بیشتر بود) دارم به این فکر میکنم چرا همواره باور اینکه ادمها بدون ما خوشحال نیستند راحتتر از باور به خوشبختی شان است مگر جز این است که خودمان نخواستیم جزئی از آن زندگی باشیم چرا فراموش کردن آنقدر برایمان سخت است. همسر کراش عزیزم بلند میخندد، صدای نازی دارد و موهایش فر است وخوب کتاب میخواند. کراش 20 سالگی ام خوشبخت شده است. باورکن
353_روز_تا_سی_سالگی