
پنج شنبه با تاخیر جشن تولد گرفتم. نه اینکه هر سال تولد بگیرم این بار بیشتر در رودربایسی ادمها قرار داشتم یه جور مهمان کردن ادمهایی که خانه شان میرویم و در نهایت مجبوریم آنها را به به خانهمان دعوت کنیم. من دوستان زیادی دارم اما بیشتر آنها آنطور که من میخواهم نبود. در سال اول لیسانس با سه نفر از بچهها که راحتتر بودم و اشتراک فکری زیادی داشتیم و بعد از 11 سال هنوز دوستان صمیمی ام هستند به سرعت دوست شدم به جز آنها پارسال تصمیم گرفتم به دوستان دختر بیشتری نیاز دارم و از آنجایی که دوستی جدید با آدمها در حوالی سی سالگی برایم سخت است راستش در بیشتر مواقع بلاهت دخترها نمیگذارد. تصمیم گرفتم با دوستان گذشته ارتباطم را بیشتر کنم همکلاسی های دوران لیسانسم را پس از سالها دوباره وارد بازی کردم و بالاخره توانستم در لایۀ خارجی دوستیشان جا پیدا کنم، حقیقتا تمایلی به اینکه روابطمان بیش از این باشد ندارم، همین دو ماه یک بار دورهمی و خندیدن در کنارشون برایم کفایت میکند. ماجرای تولد اما جدا بود، دوستان صمیمی ام را که به واحد چمنی هامعروف هستیم(بعدها دلیل اش را می نویسم) هم طبیعتا حضور داشتند. افرادی که به تولد دعوت شده بودند همدیگر را میشناختند، همه افراد زمانی باهم دوست بودند شاید نحوه دوستی کم و زیاد بود اما بالاخره 4 سال همه باهم برسر یک کلاس نشسته بودیم. واحد چمنیها ولی تمایلی به ارتباط نداشتند تا حدی که یکی از بچه ها تمام مدت اخم کرده بود.حتی مسخرهبازیها و رقصیدنها همتوان تغییر رفتار ادمها را نداشت بارها گفتند کاش فقط خودمون بودیم. دارم به این فکر میکنم ادما چقدر برای وفق دادن خودشون با یه جمع تلاش میکنند و اصولا از چه زمانی ادمها تصمیم میگیرند تمایلی برای آشتی با جمع ندارند حتی ادمهایی که مدتها میشناختند. ایا افزایش سن باعث شده که نخواهیم از مرزهای امن خود عبور کنیم ؟ ایا هرچه سن بیشتر میشود به رابطههای قدیمی بیشتر میچسبیم ؟ وچون نمیتونیم آدمهایی پیدا کنیم که حرفمان را بفهمند به رابطههای قدیمی میچسبیم و تنها تحمل کنیم؟ هنوز جواب این سوال ها نمی دانم شاید امسال همان سالی باشد که برای فهمیدن خودم باید بیشتر فکرکنم، بیشتر بنویسم تا نهایتا بفهمم داستان دوستی ها به کجا ختم میشود.
354_روز_تا_سی_سالگی