پنج شنبه صبح مجبور شدم با یکی از دوستان بیرون بروم. من ادم رابطههای نیمهتمامم، رابطههای که از نظر من از اول هم رابطه نبوده ولی از نظر طرف مقابلم قرار بوده ماه دیگر ازدواج کنیم. وقتی ماجرا به نقطه میرسد که دیگر نمیتوانم تحمل کنم رک و راست میگویم تو که دوست پسر من نیستی قرار نیست هم باشی و بیا همین دوست معمولی بمانیم و غیره و تازه این اول مشکلات من است چون وقتی به پسری میگویی بیا دوست بمانیم فکر میکند باید 24 ساعت باهم در ارتباط باشید، پسرها باید اجازه بدهند دخترها دلشان برایشان تنگ شود. واقعیت این است که که من اگه میخواستم هر هفته با تو بروم بیرون نه نمیگفتم پس دلم نمیخواهد باتو بیرون بروم اینکه گفتم بیا دوست معمولی بمانیم برای این است که من ادم مهربان و نایسی هستم و دلم نمیخواد کسی را ناراحت کنم. راستش من فقط برای دوستان صمیمی ام و خانوادهام همیشه وقتم خالی است. بقیه ادمها رو به تناسب علاقهام به آنها بین سه هفته تا دوماه ممکن است نبینم و اگر این به دلیلی این مدت زمان کم شود در بهترین حالت می پیجانم و در بدترین حالت بدنم واکنش نشان میدهد و مریض میشوم و خب اردیبهشت ماهی نیست که من تهران بمانم. یعنی تمام سعی ام بر این است که تمام آخر هفته ها برایم خودم بگردم.
پنج شنبه صبح به یک صبحانه اجباری رفتم قبل از آن با نیلوفر هماهنگ کردم که ساعت یازده به من زنگ بزند و بگوید پس چرا نمیرسی تا بتوانم سریع بپیچانم، من احساس عذاب وجدان کمی دارم برای اینکه برای آشناهایم وقت کافی نمیگذارم ولی گفتم که من برنامههای زندگیم تنها برای ادمهای مهم زندگیم تغییر میدهم(بیشتر وقتا آنها این کار را نمیکنند ولی من گلیه ندارم) در خانه نیلوفر با الهام میخندیم من به پسرها فحش میدهم به پسرهایی که من خوشم میآید آنها اما خوششان نمیآید، پسرهای که من بدم می آید آنها خوششان می آید از همان پسر خوش تیپ و قدبلند نمایشگاه که گویا دماغش را عمل کرده گفتم و نیلوفر از عروسی برادرشوهرش میگفت. کمی تا قسمتی با الهام در مورد سیاست حرف میزنیم و با لحن بامزه همدیگر را مسخره میکنیم راستش آنها بیشتر مرا مسخره میکنند چون من حرفای مسخره میزنم که البته از نظر خودم مسخره نیست ولی از نظر همه مسخره است.
ساعت پنج باید خانه باشم چون خواهرم میخواهد از من لباس قرض بگیرد باید سریع برگردم خانه که میرسم هوا خیلی سرد است من کاملا میلرزم هنوز هم سردم است. سرمایی که در تمام استخوانهای بدنم نفوذ کرده است. پنج شنبه اما از شدت سرما برخود میلرزم چندپتو می آورم و با موبایلم کاملاً زیر پتو میروم و آنلاین فیلم نگاه میکنم بله من از آن دیوانههای هستم که با موبایل فیلم نگاه میکنند و چشمهایش را به فنا میدهند تازه ماهی 200 هزارتومن پول اینترنت گوشی هم میدهند. شاید بیشتر از 5 ساعت دراز کش زیر پتو با دستی که از شدت نگه داشتن گوشی موبایل بیحس شده، ماندهام. بدنم به کرخی خاصی رسیده است. انقدر دهانم بسته مانده که لبهایم به هم چسبیده است. ساعت نه شب است و خانه سرد و تاریک است لامپها همه خاموشاند. دارم فکر میکنم آیا از تنهایی میترسم آیا تصمیم گرفتم تا اخر عمر تنها باشم ؟ آیا این که از تمام ادمهایی که از من خوششان می آید فرار کنم باعث میشود روزی برسد که حرف نزنم و تنها خیره به اسکرین یک موبایل مسخره باشم ؟ دارم فکر میکنم شاید صبح را نباید می پیجاندم شاید این سکوت ترسناک نتیجه تمامی ادمهایی است که میپیچانم. نمیدانم ساعت چند است دارم فکر میکنم شاید باید از زودفود غذایی سفارش دهم همزمان به کالریهای که میخورم فکر میکنم .ناگهان منصور زنگ میزند که کجایی میخواهیم شام بخوریم سریعتر بیا