وگفت: ازین کلاس حتی اگر یکنفرهم نباشه بنفع معلم و مدرسه است.
پرسیدم؛چرا؟ مگر دانش آموزان این مدرسه جزیی ازین مدرسه نیستند؟ چون موقت آمدند باید رهاشون کنیم؟
مدیر با حالت غضبناکی بمن نگاه کردو گفت: حالا زمانیکه مدرسشون درست شد شما با آنها برو اون مدرسه. خودمو خیلی گرفتم اما زیر لفظی گفتم متاسفم
بعداز تعطیلی مدرسه به منزل رفته وباهمسرم در مورد بی تفاوتیه مدیر نسبت به احدو همکلاسیهایش صحبت کردم ،
همسرم گفت: اگر بخواهی من به عنوان یکی از مامورین بهداشت به درب خانه احد میروم واحوالپرسی ازش میکنم.حداقل از وضعیتش تاحدودی با خبر میشویم.
دلم شور میزد که نکنه اتفاقی برای همسرم بیفتد اما قبول کردم.
من درخیابان درماشین نشستم واو رفت بعداز یکساعتی آمددرحالیکه اشک در جشمانش جمع شده بود با حالتی نگران گفت: برویم.
فاجعه از اینی که تو فکر میکنی بزرگتره واصلا تو نمی تونی کاری وکمکی به این بچه بکنی، مگر اینکه به مراجع ذیصلاح مراجعه کنیم. تا کمکش کنند. نمی دانستم چی بگم هر چه ازش خواستم وضعیتش را برایم تعریف کنه بغض گلو شو گرفته بود ونمیتوانست .
کمی که آرام گرفت گفت: زمانیکه بمنزلشون رسیدم ودر زدم کسی نیامد چون در ب خانه باز بود صدای پسری که همان احد بود را شنیدم که گفت بیاین داخل وارد خانه که نه الونکیآغشته به دودو ذغال... وارد حیاط کوچک بهم ریخته که تنها از کف آن دوسه متری اجر مشخص بود ومابقی گونی ذغال وآجرهای نیم سوخته بودشدم.
به او گفتم مربی بهداشتم آمدم احوال احد که سرماخورده ومدرسه نیامده را بپرسم، درجا ایستاد دستی به چشمان اشک آلودش کشیدو گفت این اولین باره که کسی احوالمو می پرسه واین اشک شوقمه، گفتم پس شما احد هستین درهمین حال پدرش که از زور مواد خم شده بود و دایم تلو تلو می رفت از اتاق دود گرفته ای بیرون اومدو گفت :احد کیه؟ اوهم مرا معرفی کرد تعارف کرد که به اتاقشون بروم ،منهم با جعبه شیرینی که در دست داشتم وارد اتاق شدم وتقدیمشون کردم. با کمال تعجب صحنه ای دیدم اسفناک تعداد چهار بجه ومادر همه خواب الود دور منقلی جمع شده بودند نتوانستم تحمل کنم سریع خداحافظی کردم ودرحالیکه دست احدرا گرفته بودم از اتاق بیرون آمدیم ازش پرسیدم خانواده تو همگی بیمارند چرا؟ گفت :
آقا من فردا حالم خوب میشه میام مدرسه تا درخروجی منو همراهی کرد اما یهویی در راهرو منزل بهم ریخت و گفت آقا من اینجا از شش نفر معتاد نگه داری میکنم حتی برادر دوساله منهم معتاده کمکم کنید،
دوسه روزه برای اینکه گرفتار ماموران نشوم از خانه بیرون نیامدم کمکم کنید، پیشانیش را بوسیدم و قول دادم که حتمن کمکش میکنیم درمسیر دوتا ازهمسایه ها که بنظر بد نمی آمدند هم از من برای احد کمک خواستند.برای لحطه ای مات ومبهوت شدم هاج و واج بودم نمیدانستم چکار کنم.
روزبعد در دفتر مدرسه ازآقای مدیر کمک خواستم که باید به وضعیت زندگی احد رسیدگی شود اوخیلی مستضعف و گرفتار هست.
آقای مدیر با حالتی طلبکارانه بمن با تندی گفت خانم معلم بهتر است به درس دادنتون مشغول باشیدو کاری به وضعیت دانش آموزان نداشته باشین وکاسه داغتر از آش نباشین،
خیلی بهم ریختم و ازینکه باید در محیط کاریم یک بعدی کار کنم اصلا خوشم نیومد بدون اعتراض دفتر را ترک کردم وبطرف کلاس راه افتادم ضمن اینکه دایم ذهنم در گیر احدو خانواده اش بود ،
از خدا خواستم که کمکم کنه تا بتونم از یک راه درست احدو نجاتش بدم زنگ تفریح با مشاور مدرسه صحبت کردم وبدون اینکه موجودیت احدو مشخص کنم غیر مستقیم ازش پرسیدم او گفت: که بهترین راه اینه که باواحد مشاوره اداره صحبت کنم.
....... ادامه دارد....
ف.ن