عرض سلام
خب اصل حرف رو زدم. اینطوریه که هیچ نهادی به شما در تعیین رشته تون کمک نمیکنه. هیچ واحدی در دبیرستانها برای تشریح سرفصلهای رشته های مختلف به شماها نخواهد شد. حالا چه باید کرد؟
آیا باید قید دانشگاه رو زد؟
باید دانشگاهها تعطیل بشن؟
مسئله اینه که شما حتی اگر پارتی هم داشته باشین یه مدرک دانشگاهی باید زمینه اش باشه وگرنه کار پارتیتون سخت میشه. همه که پارتیشون مقام اول سازمان سنجش و دانشگاهها یا مدیر عامل شرکتها نیست که مهم نباشه مدرکشون سیکل ردی باشه یا دکترا.
پس فکر میکنم بهتره خودمون آستین بالا بزنیم و ترفندهایی برای ورود به دانشگاه با یه رشته موافق طبعمون پیدا کنیم.
باید راههایی برای گذروندن اون پروسه بلد باشیم.
نباید جوگیر بشیم.
من توی ارشد با دانشجوهایی برخورد کردم که تصور کردن تو بازه 6 ماهه پروپوزال تا دفاع میتونن پیاده سازی حرفه ای یاد بگیرن. میتونن سرچ کنن و بهترین مقالات مرتبط رو پیدا کنن و خودشون ترجمه کنن. میتونن اندنوت یاد بگیرن و رفرنس دهی کارشون رو خودشون انجام بدن.
شخصا جزء آدمهای جوگیر بودم!
تو کاردانی که همه در حال خاله بازی بودن و آخر ترم هم همه بجز 6-7 نفر (که منم یکیشون بودم!!!) همه پروژه فاینال رو تحقیقاتی انتخاب کردن. کل 3 ماه خوردن و خوابیدن حتی تحقیقم نکردن. کی میخواد تو کاردانی بره سر رفرنسهاتون بگه اینو از کجا آوردی و چی میگه؟ این کارا مال ارشده.
اون 6 نفر غیر از منم جوگیر نشده بودن اصلا. اونا قبلا یه مدرک گرفته بودن که توش واحدهای ما بود. بیرون از دانشگاه کارشون برنامه نویسی بود براشون نوشتن یه برنامه 60-70 خطی مثل آب خوردن بود.
بجز من که رفتم معلم خصوصی گرفتم. پروژه رو قدم به قدم با معلمم پیش بردم. و البته با همه این حرفا بازم موقع ارائه دستم رو کیبرد میلرزید.
حرف زیاده. قصد ندارم همه رو یه جا بگم که خسته بشین
یا حق