عرض سلام
خب دوران پر استرس کاردانی گذشت. اواخر شهریور کاردانی تموم شد و هفته اول مهر پشت صندلیهای کارشناسی نشسته بودم!!! بدون هیچ استراحتی.
توی کارشناسی درسها سنگین تر شده بود، استادا بداخلاقتر و دانشجوها دورتر از هم. هیچوقت نمیشد برم دانشگاه و قبل از شروع کلاس کسی رو ببینم. فقط زمانی میشد دیدشون که یه استادی یه تمرین سخت داده باشه یا کاری قرار بود انجام بشه که به همدیگه نیاز پیدا میکردن. کلاسها تمام روزهای هفته رو پر میکرد و هیچ وقتی نبود برای مطالعه. برنامه ریزی زیر صفر. بسختی میتونستم خودمو بروز نگهدارم. نمره هام اونطوری که میخواستم نمیشد. شنیده بودم که سن در یادگیری دخیل نیست ولی این دروغ محضه. سن در تمام قدمهای زندگی دخیله. شما وقتی 18-19 ساله هستی پر انرژی تر هستی، دغدغه کمتری داری و مسائل و مشکلات زندگی جلوی زوم شدن روی یه کار رو نمیگیره اما وقتی شد 40 سالت دیگه اصلا اوضاع اونطوری نیست. مطالبی رو که یه جوون در عرض 3 روز بطور کامل یاد میگیره شما در عرض 3 هفته یاد میگیری و البته بازدهی اون باز هم از تو بیشتره. تو انگیزه داری نیروی بیشتری میذاری اما در مقابل جوونی اون بازنده ای. استادا در نهایت بداخلاقی به سن من و انگیزه من احترام میذاشتن ولی نه اونقدر که نمره ای بیشتر از حقم نصیبم بشه. با نمره های ناپلئونی ترم ها رو میگذروندم. البته بازم جای امیدواری بود وقتی میدیدم که بعضیها حتی همین نیمچه چیزهایی رو که تو دبیرستان یاد گرفته بودم رو نداشتند. رشته های غیرمرتبط باعث میشد که آمادگی لازم برای پیش رفتن رو نداشته باشند. بعضیها انصراف میدادند و بعضی درجا میزدند.
یادم میاد که زمانی توی برنامه صبح رشیدپور خواسته بود که یه کلیپ پر کنید و مشکلتتون رو بگید تا دعوتتون کنیم مشکلتون توی تی وی مطرح بشه. من ارسال کردم ولی متاسفانه یا دیده نشد یا صلاح ندیدند. من طرحهای خوبی برای پیشگیری از درجا زدن بچه ها توی دانشگاه داشتم که هیچ جا نشد مطرحشون کنم. در عوض تو برنامه رشیدپور یه دکتری رو آورده بودند که به جوونا پیشنهاد میداد دانشگاه رو رها کنند. تو این مملکت برای حل مسئله کلا خطش میزنن.
بازم بعدا ادامه میدم. نظراتتون خوشحالم میکنه.
یاحق