
بحث های زیادی در مورد این دو مدل وجود دارد. برخی از توسعه دهندگان به دلیل سادگی تمایل به مدل Anemic دارند در حالی که برخی دیگر این مدل را به دلیل سادگی مقصر می دانند. در این نوشته قصد دارم هر دو مدل را به همراه مزایا و معایب شان نشان دهم.
یک مدل دامنه (domain model) است که هیچ لاجیکی ندارد و همین باعث شده که آن را مدل دامنه ضعیف بنامند. این مدل صرفا یک دربرگیرنده داده است که می تواند توسط کلاینت ها خوانده و تغییر کند. بنابراین در این مدل کل لاجیک در خارج از اشیای دامنه قرار دارد.
یک نمونه از این نوع مدل دامنه:
وقتی از این نوع مدل دامنه استفاده می شود، لاجیکی که داده را می خواند یا تغییر میدهد باید در جای دیگری باشد. برخی مواقع لاجیک در کلاس هایی با نام service قرار می گیرد. البته این سرویس ها هیچ اشتراکی با سرویس های موجود در معماری سرویس گرا ندارند.
سرویس های موجود در معماری سرویس گرا معمولا application service هایی هستند که use cases ها را کپسوله می کنند. بهتره از بحث دور نشیم و برگردیم به anemic domain model ها.
از منظر معماری در این مدل، سرویس هایی که business logic را نگه داری می کنند transaction script هستند. فقط یک فرق با transaction script های ساده دارند آن هم این است که از اشیای پارامتری به نام domain object ها استفاده می کنند.
مثال سرویس anemic domain که مجموع سفارشات را محاسبه می کند:
شاید شما فکر کنید که این یک طرhحی ساده و خوب است، البته که ساده است اما این در واقع برنامه نویسی رویه ای است. سادگی آن مشکلش نیز است زیرا مدل Anemic هرگز نمی تواند صحت آن را در هر زمانی تضمین کند زیرا این مدل لاجیکی برای اطمینان از وضعیت صحیح در هر زمانی ندارد.
برای مثال شی order واکنشی در مقابل تغییر لیست آیتم هایش نشان نمی دهد و و بنابراین مقدار مجموع سفارشات را آپدیت نمی کند. مشکل اصلی anemic model ها این است که آنها با اصول شی گرایی مثل encapsulation و پنهان سازی اطلاعات اختلاف دارند:
آبجکت ها داده و لاجیک را ترکیب می کنند درحالیکه anemic model ها آنها را از هم جدا می کنند.