
قبل از مطالعه این قسمت، حتما قسمت اول را بخوانید
برخلاف مدل دامنه Anemic ، مدل دامنه Rich از اصول شی گرایی پیروی می کند. بنابراین این مدل دامنه واقعا برنامه نویسی شی گرا است. هدف این مدل دامنه یا برنامه نویسی شی گرا این است که داده ها و منطق را در کنار هم قرار دهد. شی گرا به این معنی است که یک شی وضعیت خود را مدیریت می کند و تضمین می کند که در هر زمان در وضعیت مجاز قرار دارد.
کلاس Order نشان داده شده در قسمت اول را می توان به آسانی تبدیل به ورژن شی گرا کرد:
مزیت برنامه نویسی شی گرا این است که یک شی می تواند تضمین کند که در هر زمان در وضعیت مجاز قرار دارد و دیگر به کلاس "Service" نیاز نیست.
تست زیر نشان می دهد که مدل های Anemic نمی توانند تضمین کنند که در هر زمان در وضعیت مجاز هستند:
توسعه دهندگان اغلب در مورد مدلی که یک برنامه باید استفاده کند بحث می کنند. بهتر است که یک اپلیکیشن تا حد امکان از رویکرد شی گرا استفاده کند. مزیت برنامه نویسی شی گرا این است که یک شی می تواند تضمین کند که در هر لحظه در وضعیت مجاز قرار دارد. اگر میخواهید تضمین کنید که کل برنامه همیشه در وضعیت مجاز (مورد انتظار) است، به این تضمین یا محدودیتها نیاز است.
این یک راه خوب برای یک برنامه کاربردی، یک وب سرویس، یک کتابخانه یا یک کلاس ساده برای تضمین API آن است. محدودیتهای API در واقع پیچیدگی های کلاینت را کاهش میدهد، زیرا کلاینت نباید همه حالتهای ممکن را بررسی کند و میتواند روی آنچه API برمیگرداند حساب کند.
اگر به سمت Anemic مدل ها بروید برنامه شما دیر یا زود غیرقابل نگهداری می شود. شروع با یک مدل Anemic می تواند آسان باشد، اما ریفکتور کردن یک برنامه کاربردی به سمت معماری Rich مدل بعداً می تواند دست و پا گیر و مستعد شکست باشد و در بیشتر موارد این امکانپذیر نیست بنابراین هرگز انجام نخواهد شد.