◄روز بیست و دوم اوت 1945 حادثه عجیبی برای دانشمند عزلت‌‌نشینی كه با ترك همسر و پسر خردسالش به یكی از دهکده‌های خلوت حومه شهر رفته بود، رخ داد. او كه در آنجا آزمایشگاهی به راه انداخته بود و از دید ساكنان دهكده زندگی مرموزی داشت، تنها هفته‌ای یک‌بار برای خرید مایحتاج زندگی به نزدیك‌‌ترین مغازه‌ی دهكده مراجعه می‌كرد و بقیه اوقاتش را در آزمایشگاه عجیبش می‌گذراند... انفجار مهیبی در كسری از ثانیه، همه‌جا را روشن كرد. آزمایشگاه و منزل دانشمند مرموز به كلّی منهدم شد و دود غلیظی تا چند روز پس از حادثه از چند كیلومتری مشاهده می‌شد. بقایای لاشه‌ی سوخته‌ی او هرگز پیدا نشد و پلیس آن زمان، پرونده را مختومه اعلام كرد.
- همه به من افتخار خواهند كرد! من... مخترع نخستین «ماشین زمان» واقعی!
تا حالا هرچه كه از سفر در زمان گفته شده یا دنباله‌‌روی خیال‌پردازی‌های مرموزِ «ولز» بوده یا بلندپروازی‌های سرگیجه‌‌آور سایر علمی/تخیلی‌‌نویس‌ها... امّا من بشریت رو به آرزوی دیرینه‌اش رسوندم... نام من در کنار نام پدرم در تاریخ علم ثبت خواهد شد. پدرم مخترع بزرگ و عجیبی كه هیچ‌گاه نتوانستم صورتش را كه در کودکی دیده بودم به خاطر بیاورم... افسوس... البته من نقشه‌ای دارم. الان می‌خوام دستگاه رو امتحان كنم. سر فرصت همه چیز رو ضبط می‌كنم... پانزده سپتامبر 1976...
كلیك. «بیلی هایدلبر» با انگشت سبابه باندپیچی‌‌شده‌اش ضبط‌صوت را خاموش و ثبت دنباله روزنگارش را به زمانی پس از آزمایش تاریخی اختراعش موكول كرد.
دستگاه او چندان بزرگ نبود، یك جعبه فلزی پوشیده از كلید و سیم‌‌پیچ كه با دو سیم ظریف به چیزی شبیه یك قالیچه آلومینیومی بیضی‌شکل روی زمین متصل شده بود. همین تقریباً تمام سرمایه علمی این فیزیكدان جوان محسوب می‌شد. كمی مكث كرد تا حلقه‌ی چمدان ظریفش را در دست محكم كند، سپس با زمزمه كردن چند دعای كوتاه كه از زمان دبستان به یاد داشت، روی قالیچه‌ی فلزی پرید...
نقشه‌‌ی عجیبی در سر داشت. به‌آرامی اهرم را پایین كشید. در آخرین لحظات به یاد بیست و سومین باری افتاد كه دستگاه را امتحان می‌كرد و سوختگی وحشتناك دست‌هایش... فرصتی برای تأمل بیشتر باقی نمانده بود. سوت ممتد ناله‌مانندی گوش‌هایش را آزار می‌داد. از بعضی قسمت‌های جعبه‌ی جادویی‌اش دود بلند شد. هوا از دود بنفشرنگ دستگاه اشباع شد و هایدلبر به حال خفگی افتاد... حتی دیگر برای خاموش كردن دستگاه هم دیر شده بود... دیگر چیزی نفهمید، مثل یك خواب عمیق و بی‌حس‌‌كننده بود اما این حالت چندان دوام نیافت. جرقه‌های زرد رنگی بلند شدند و در همان حال پرتوهای رنگارنگی به زیبایی یك قوس‌‌وقزح شاعرانه، ورودش را به زمانی که به آن تعلق نداشت خوش‌آمد گفتند... تعلق؟... چرا! یك پدر... یك پدر دانشمند!
نگهبانی، آن هم از یک مكان مخوف، به‌خصوص وقتی‌که تنها نور ماه و یك فانوس كوچك دستی آنجا را روشن كنند كار بسیار مشكلی است اما «فیلیپ سامرز» به حكم وظیفه به آن تن داده بود و هرازگاهی دستش را به كمر می‌برد تا از وجود تپانچه‌ی كوچكش مطمئن شود. اتاق آن‌قدر روشن نبود كه خوف یك سرباز ترسو با دیدن اشكال عجیب‌وغریب آن بیشتر نشود. میكروسكپ‌ها، لوله‌های آزمایشگاهی، دستگاه‌هایی شبیه به رادیو، كتاب‌های قطور، اوراق باطله پر از فرمول‌های دست‌‌نویس و خلاصه هر چیزی كه به یك مخترع پرسروصدا مربوط می‌شد در این آزمایشگاه كوچك به طرز عجیبی پخش شده بود. در گوشه‌ای از اتاق، یك پاگرد برقی لوله شده بود و سیم‌هایی مانند دل‌وروده‌ی یك لاشه‌ی كهنه از آن بیرون زده بود... «سامرز» قدكوتاه و خپله بود و موهای صاف و لب‌های برگشته‌اش حالت ناموزونی به صورتش داده بود. او با شرمندگی به پارچه‌ی سفیدی كه روی ماكتِ اسكلتِ‌ِ آویخته به دیوار كشیده بود نگاه می‌كرد! دو ساعت دیگر شیفت او تمام می‌شد و می‌توانست با خیال راحت روی تخت دراز بكشد و با یك سیگار دخلِ ریه‌هایش را بیاورد.
ـ شما آماده شدید؟
ـ صبر کن پسر جان... وسایل زیادی هست که باید بیارم... وقتی فكر می‌كنم قرار بوده توُ همین آزمایشگاه جزغاله بشم، موی تنم راست میشه... قرار بود چه طوری كشته بشم؟
ـ من بچه بودم و از چیزی سردر نیاوردم. مامان می‌گفت پدرت توُ اتاقش ناپدید شده. البته زیاد هم از این بابت ناراحت نبود. تو خیلی آزارش دادی پدر!
او مردی را كه تقریباً هم‌‌سن خودش بود، پدر خطاب می‌كرد.
«پدر» دستی به موهای كم‌‌پشتش كشید و به‌آرامی نجوا كرد: می‌دونم، متأسفم... کاش می‌رفتیم سراغش...
ـ من رفتم. البته فقط از دور نگاهش كردم، ولی خودم رو ندیدم، احتمالاً مدرسه بودم.
ـ خیله خُب... عجله كن. من حالا فتیله‌ها رو آتش می‌زنم، ده دوازده دقیقه دیگه این خونه، آزمایشگاه و دستگاهت اینجا از بین می‌ره و ما تا اون موقع باید در زمان تو باشیم.
صدای تق‌تق خفیفی «سامرز» را از جا پراند. عرق سردی بر پیشانی‌اش نشست... صدا بلندتر شد، انگار كسی داشت پشتِ در را می‌خراشید. بی‌اراده به سمت درِ خروجی دوید و با یك حركت آن را باز كرد. کسی پشت در نبود اما صدایی از داخل اتاق او را به خود آورد. پنجره‌ی اتاق باز شده بود... جریان هوا قفل پوسیده آن را از هم دریده بود. نمی‌دانست چه‌وقت تپانچه را كشیده است، امّا در حال حاضر آن را در دست می‌فشرد. انتظار برای رخ دادن یك اتفاق وحشتناك بسیار کشنده است. پاگرد فلزی خودبه‌خود از هم وا رفت و بوی شدیدی شبیه به مخلوطی از كُلر و گوگرد فضای اتاق را پُر كرد. سرباز بخت‌برگشته با انگشت شست، ضامن تپانچه را كشید. در انتهای اتاق شكلِ اشباحی ظاهر شدند. نور خفیفِ اشباح، چند بار خاموش و روشن شدند تا بالاخره هیكل دو انسان كه هنوز برق می‌زدند روی پاگرد شکل گرفت. «سامرز» وحشت‌زده به طرف‌شان شلیك كرد. یكی از آن‌ها بلافاصله به زمین افتاد و حالت یك جنازه واقعی را به خود گرفت. دیگری كه در هاله‌ای از نور و جرقه‌های الكتریكی بنفشرنگ نیم‌خیز شده بود به‌آرامی قدمی به جلو برداشت. نگهبان وحشت‌زده با درماندگی فریاد زد: «پروفسور؟! »... چند ثانیه بعد او هم از هوش رفته بود. «بیلی هایدلبر» درحالی‌که زیر دنده‌هایش را با دست‌های خونی گرفته بود با آخرین نیرویی كه در بدن داشت گفت: چه حماقتی! خودم پدرم رو مفقود كردم! و درحالی‌که آخرین لحظات زندگی‌اش را می‌گذراند تكرار كرد: چه حماقتی...
فرهاد ارکانی گوهردشت کرج – 1372
