این مجموعه‌ای است از شبه‌هایکوهایی که طی سالیان از نوجوانی تا به امروز در گوشه و کنار کتاب‌ها و یادداشت‌هایم نگاشته‌ام. چند سال پیش دستی به سر و رویشان کشیدم و البته حسین پاکدل نازنین را در کافه کتاب «همیشه» یافتم و او نیز مهربانانه مرا در ویرایش این گردآورد یاری داد.
دو بیتِ واپسین‌اش
امروز سروده شد؛
سوگچامه‌ام.
*
چه زود و چه بی‌بهانه می‌فِسُرد
لبخند‌ه‌ات،
چونان چون رنگِ برگ
به تازیانه‌ی "مهر".
*
مگر خجالت می‌کشند
برگ‌ها،
که از دست شد
تابستانی دیگر.
*
هرچه در بالاست و هرچه در پایین،
خوب!
هرچه در راست است و هرچه در چپ،
خوب!
اینجا هم که خوب است!
جز این‌ها
همه چیزی "بد" است و
نافرجام نیز.
*
نه! دیگر،
این برگ را
سرِ افتادن نیست...
*
آن مهربان دوستم
رنگ به رنگ شد و
دانستم:
بهار در راه است!...
"سامسارا" گردن فراز کرد
"نیروانا" به ژرفای زمین
فرو خزید و
می‌دانم:
بهار در راه است!
دارکوب جوان،
بر شاخسارِ بلوطِ پیـر
توک‌زدن آغاز کرد،
آسمان گشوده شد.
*
"نه-بودن"ام
پشت سرم "نه-چیز"ی گفت و
... ... ... رفت؟؟
با جهشی در هم می‌زند
عکس ماه را،
قورباغه‌ی پیر.
*
می‌لرزد و به خود می‌پیچد
دود گرم اجاق.
- شبی زمستانی
*
تنها نشسته،
گرد و غبار می‌اندوزد؛
تندیسِ سُربیِ میدانِ شهر
*
بوسه‌ای شتاب‌زده؛
نگاه کن!
شهابی دیگر گذشت.
*
بارانِ هر روزه
از چاهی ژرف،
- این لیوانِ آب.
*
ماه را
نشانه می‌روی
به خود می‌بالد،
ماه سرمست.
*
به خود می‌لرزند
هزاران هزار برگ،
در نسیم...
آسمان اما
خالی است.
*
جایی میانِ خورشید و
نزدیک‌ترین سیاهچاله‌ی جهان؛
خانه‌ی من.
*
شمع‌ها
در هیچ افروختند؛
- جشن تولدی که نبود.
*
کاشی‌های دیوار اتاق،
به شمارِ دیروز و پریروزند؛
- بر تخت بیمارستان.
*
واپسین شعرم را
فروختم،
به لبخندکی.
*
دریغا...
به پایان رسید
بارش برف و با آن
میل به شعر گفتن‌ام.
*
خال کوچکی است حالا،
در آبیِ آسمان
هواپیما؛
برایم دست تکان می‌دهد،
هنوز آیا؟
*
به خود می‌لرزند
درختان برهنه،
خیلی پیش‌تر از
نخستین برف زمستانی.
*
درخشِ آذرخش،
آوای سهمگین تندر،
... آه یادم آمد چترم کجا جا مانده بود!
*
میلی ناگهان
به خریدن یک دسته گل...
- گذر از کنار گورستان.
*
"کافکا" می‌خوانم.
اندکی درنگ...
...
تا کشتنِ سوسکِ روی دیوار.
کلاه پشمی‌ام؛
تنها به جای مانده
از آدم‌برفیِ تناورِ پرشکوه.
*
بر شیشه‌ی پنجره‌ام می‌کوبد؛
میهمانی ناخوانده
- آفتاب بامدادی.
*
دریغ می‌خورند
درختان
بر برگ‌های فروافتاده
- یک روز گرم پاییزی.
*
چه همنواییِ آهنگینی،
آن دوردست‌ها...
کلاغ‌ها و بلبل‌ها؛
- یک روز گرم تابستانی
*
شمعی را
جای لامپ سوخته گذاشت،
راهب پیر.
*
یگانه همنشینِ ماهِ تمام،
مرغ دریایی،
خسته و تنها.
*
ایستاده خفته‌اند
کتاب‌هایم،
اشک‌هایم را نمی‌بینند.
*
من
آن آیینه‌ام که در آن
لبخند زدن نتوانی.
- پدرت.
*
خواب...
از چشمانم گریخت،
از ترس خوابی دیگر
*
سوسوزنانِ زیبای شب
گاه که می‌نگری.
سیاهچالگانی مهیب اما
چشم که بر هم می‌نهی.
*
واژه می‌جویم،
جایی میان همین ابرهای سپیدِ باران‌زا
*
روزِ کاریِ سختی بود...
مگسی را از تار عنکبوت
می‌رهانم
*
بر صخره و سنگ
می‌نگارد
نامش را
رودِ آباورِ خروشان
*
چه لجوجانه
نخِ بادبادک را چسبیده
لخت و بی‌برگ
شاخه‌ی درخت سیب.
*
گامی به پیش،
گامی به پس...
آه این زمین که هنوز
سخت برجاست!؟
*
شش بامداد،
زیر دوش،
رویاهایم را فروشستم؛
برای روزِ کاری دیگری
بی‌شک آماده‌ام.
*
دخترِ کسی را دزدیدند،
کسی مُرد و نبایست،
کسی بود و نشایست،
... ورق بزن!
*
دیروز به باغ دیدم،
جوانه زده بود
تبرِ بر خاک افتاده.
*
روان و غرّان،
بامدادان رو به شمال
شامگاهان رو به جنوب
رودِ سردِ آهنی...
روی سینه‌ام،
دشنه‌ی مهتاب
از لای پرده.
*
فرو می‌افتند از آسمان،
ذره
ذره
ذره،
آدم‌برفی‌های فردا.
*
سنگینیِ کیفِ مدرسه
بر شانه‌های کوچکش...
عروسکش را در دست می‌فشارد.
*
چه سرخوشانه
با برفدانه‌ها می‌رقصد،
به جستجوی گلی...
پروانه‌ی نوزاده!
*
دور از دسترسِ مترسک،
خطِ سفیدِ راهِ شیــری.
*
هماره پچپچه‌ای به پاست
در ژرفای اقیانوس‌ها
صدف‌ها گوش می‌سپارند و
سینه به سینه،
وامی‌گویند...
اسرارِ دریاهاست آخر!
*
شگرف‌ترینِ جانوران
بیرونِ قفس‌ها بودند.
- گردشی در باغ‌وحش
*
... مثلا ندید،
موشی را که خرامان گذشت،
- گربه‌ی سالخورده!
فرهاد ارکانی
با سپاس فراوان از «حسین پاکدل» نازنین
