نخست این نوشتار را ببینید:
گرچه نسل‌شان در بعضی نیاکان مشترک از قبیل میمون آفریقایی گره می‌خورد، اما ما همه گونه‌های نوظهوری هستیم که از مسیرهای فرگشتی متعددی به اینجا رسیده‌ایم.
گفتن این‌که ما موجودات «تکامل‌یافته»تری از عموزاده‌های پشمالوی‌مان هستیم، حرف غلطی‌ست.
کسانی هم که فکر می‌کنند تحول گونه‌ها تابعی از میل به بقای آنهاست، سرنا را از ته گشادش زده‌اند.
جهش‌های ژنتیکی همیشه بوده و هست؛ بی‌هیچ هیاهویی و غالباً بدون آنکه تغییر محسوسی در سبک زندگی آن گونه پدید آید.
جهش‌ها روی‌هم‌رفته وقتی به نسل‌های بعدی انتقال پیدا می‌کنند که ثابت شود به درد بقای فرد و یا گونه مزبور می‌خورند.
«مفید» بودن این جهش‌ها تا حد زیادی بسته به مؤلفه‌های محیطی از قبیل غذا، وفور شکارچیان، اقلیم و همچنین فشارهای اجتماعی‌ست.
میمون‌های آفریقایی هنوز هم دور و برمان هستند، چون محیط‌شان موجبات تکثیر موفق آن‌ها – که خمیرمایه ژنتیکی مختلفی از ما دارند – را فراهم آورده است.
فرگشت، فرآیند آزمون و خطای مستمری‌ست که آغازیان مدرن هم جزئی از آن محسوب می‌شوند.
منبع: رادیو زمانه
نویسنده: بن ماوک
برگردان: احسان سنایی
ویرایش: فرهاد
پرسش لوس و تاریخ‌مصرف گذشته‌ی دیگری نیز که هنوز هم گاه و بی‌گاه از سوی مخالفان فرگشت مطرح می‌شود این است که:
در پاسخی کوتاه و در حد لیاقتِ این پرسش بچگانه باید گفت:
میمون‌ها و انسان‌ها، صرفاً تبارشان به اجداد مشترکی می‌رسد که جمعیت آن‌ها به دو یا تعداد بیشتری تیره مختلف تقسیم شده است. (تصویر زیر)
دوستان! ما از میمون‌ها به وجود نیامده‌ایم!
ما و سایر میمون‌ها (وبه طور کلی هر آنچه موجود زنده که امروز در زمین می‌بینیم) همگی در انتهای شاخه‌ی فرگشتی خود هستیم و همگی اجداد مشترکی در بازه‌های زمانی گوناگون داریم...
ما نه تنها با میمون‌ها بلکه خیلی دورتر، با خرگوش‌ها، نخودفرنگی‌ها و درختان سرو هم جد مشترک داریم! فهمیدن این موضوع، این‌قدر دشوار است؟!؟
* به قولی این سؤال مثل این است که بپرسیم: «اگر خیلی از آمریکایی‌ها و استرالیائی‌ها از نسل اروپاییان هستند پس چرا هنوز اروپایی وجود دارد!!؟ »
سردمداران ِخلقت گرایی، خودشان بی‌اعتباری این ادعا را تشخیص داده‌اند و مدت‌هاست که دیگر آن را مطرح نمی‌کنند، هرچند هنوز گاه از سوی عوام ناآگاه، اینجا و آنجا می‌شنویم و لبخندی تلخ بر لب می‌آوریم!
