
هر کس با رنجی که خود را در آن غرق میبیند، رنجی که گویی مطلق و بیکران است، تنهاست. این انزوا نه تنها از فقدان همراهی جسمانی سرچشمه میگیرد، بلکه از ناتوانی در انتقال عمق و کیفیت آن رنج به دیگران نیز برمیخیزد. دیگران، هرچند با همدلی همراه باشند، نمیتوانند در آن دریای خصوصی و بیانتهای رنج غوطهور شوند. هر رنج، یک جهان خصوصی و منحصر به فرد است، جهانی با مختصات و زبان مخصوص به خود، که تنها درونیترین بخش وجود فرد میتواند درک و بازنمایی کند. این تجربهی رنج فردی، حسی از جدایی و انزوای عمیق ایجاد میکند. گویی رنج، فرد را در غلاف تنگ و تاریکی محصور میکند، و او را از دنیای مشترک انسانها جدا میسازد. اما این تنهایی، لزوماً نشانهی شکست نیست، بلکه میتواند به عنوان فرصتی برای مواجههی عمیقتر با خود و کشف اعماق وجود تلقی شود