
معنای آن این است که داشتن مرزهای مشخص در زندگی، نشاندهنده احترام به خود و حفاظت از هویت و ارزشهاست. بدون مرز، ممکن است بیمرزیها، یعنی بیقاعدهگی، بیاحترامی و ناپایداری، به تدریج شخصیت و زندگیمان را زیر سوال ببرند و در نهایت منجر به نابودی ما شوند.
در واقع، این جمله یادآوری میکند که پیشگیری بهتر از درمان است: مراقب مرزهای خود باشیم و آنها را مشخص کنیم، پیش از آنکه دیگران یا شرایط بیمرزی و بیقاعده، جایگزین احترام و حدودمان شوند. اهمیت مرزها در رشد فردی، احترام متقابل و حفظ سلامت روانی بینظیر است.