
ضربه سختی خورده بودم و درس دشواری نیز آموخته بودم؛ اینکه نمیتوانی به هیچکس جز خودت تکیه کنی. بار سنگینی از ناامیدی و شکست، دوشم را خم کرده بود. صدای تشویقها و وعدههای دیگران، مثل بادِ فریبندهای بود که در گوشم میپیچید و به سادگی از بین میرفت. در آن لحظه تاریک، فقط صدای درونِ خودم بود که به من مُهرِ استقامت میزد. این درسِ دردناک، من را به خودِ واقعیام رساند. به قدرتِ درونیام که تا آن لحظه ناشناخته بود. و فهمیدم که تنها من هستم که میتوانم خودم را از این تاریکی بیرون بکشم.