
"شاید رویاهای ما برای شکستن، و برنامه های ما برای فروپاشی، و فرداهای ما برای حل شدن در امروز هستند، و شاید همه اینها دعوت بزرگی باشد برای بیدار شدن از رویای جدایی، برای بیداری از رویای جدایی. سراب کنترل، و با تمام وجود آنچه را که هست در آغوش بگیر. شاید همه اینها فراخوانی باشد به شفقت، به آغوش عمیق این جهان با همه سعادت و درد و شکوه تلخ و شیرینش. شاید ما هرگز واقعاً کنترل زندگی خود را در دست نداشتیم و شاید دائماً از ما دعوت می شود که این را به خاطر بسپاریم، زیرا دائماً آن را فراموش می کنیم. شاید رنج به هیچ وجه دشمن نباشد، و در هسته آن، یک درسی دست اول و لحظه ای وجود دارد که همه ما باید بیاموزیم، اگر می خواهیم واقعاً انسان و واقعاً الهی باشیم. شاید شکست همیشه شامل پیشرفت باشد. شاید رنج صرفاً یک حق عبور باشد، نه یک آزمایش یا مجازات، نه نشانه ای برای چیزی در آینده یا گذشته، بلکه یک اشاره مستقیم به رمز و راز وجود، اینجا و اکنون است. شاید زندگی به هیچ وجه نتواند "اشتباه" کند."
«این لحظه زندگی در انتظار رخ دادن، اهدافی که در انتظار دستیابی هستند، کلماتی که در انتظار گفتن هستند، پیوندهایی که در انتظار ایجاد شدن هستند، حسرت هایی که در انتظار از بین رفتن هستند، سرزندگی در انتظار احساس کردن، روشنگری در انتظار به دست آوردن نیست. نه هیچ چیز در انتظار نیست. این است. این لحظه زندگی است.»
"کلمه "افسرده" از نظر آوایی به عنوان "استراحت عمیق" گفته می شود. ما میتوانیم افسردگی را نه بهعنوان یک بیماری روانی، بلکه در سطحی عمیقتر، بهعنوان یک حالت استراحت عمیق و بسیار اشتباه درک کنیم که زمانی وارد آن میشویم که از سنگینی هویت خود کاملاً خسته شدهایم.»
«اجازه دهید بخندند و اشاره کنند. تو یوگی راه بندان و هسته های دور ریخته شده سیب، تنهایی و آسمان آبی زمستانی، یوگی رویاهای شکسته، دیوانه از حقیقت و فداکاری و شادی غیر قابل توضیح هستی، و اکنون نمی توانی نجات یابی.»
- جف فاستر، راه استراحت: یافتن شجاعت برای نگه داشتن همه چیز در عشق
"سعی نکن اعتماد کنی؛ به سادگی اعتماد کنید که در حال حاضر نمی توانید اعتماد کنید یا نمی دانید چگونه. قدردانی را مجبور نکنید؛ فقط شکرگزار باشید که سپاسگزار نیستید، دوست داشته باشید که تقاضا برای قدردانی غیر ضروری است. ناتوانی خود را در عشق ورزی کامل دوست داشته باشید، عدم پذیرش خود را بپذیرید، امروز تسلیم شکست مطلق خود در تسلیم شوید. این آزادی است، درست در جایی که هستید – آزادی احساس عدم آزادی، چشیدن کامل زندگی در نقطه خلقت، اینکه دقیقاً همان چیزی باشید که هستید، مهم نیست که چه هستید. هر چه که پیش بیاید، هر چند ناخواسته، ناامیدکننده، هر چند زودگذر، بگویید: «تو کسی نیستی جز خود زندگی! به تو تعظیم می کنم!»
«تمام رنجهای انسان تنوعی در این موضوع است - تلاش برای کنترل امواج، تلاش برای کنترل تجربه لحظهای که با ایدهها و مفاهیم ما در مورد چگونگی باید مطابقت داشته باشد. اگر می خواهید رنج بکشید، این لحظه را با تصویر خود از اینکه چگونه باید باشد مقایسه کنید! من"
"دوست، من عاشق قلب سرکش تو هستم."
«آنچه واقعاً آرزویش را دارید، صمیمیت عمیق با تجربهی خودتان است - عمیقترین پذیرش هر فکر، هر احساس، هر احساس. و این نمی تواند از بیرون از خود شما بیاید.»
«اجازه دادن به قلبهایمان شکستن، نرم کردن آنها، فرو رفتن عمیق در دانستن اینکه همه چیز سقوط خواهد کرد، همه چیز خواهد گذشت، همه چیز فرو میریزد، میتواند دروازه بزرگی برای بیداری باشد. ما به سادگی همه چیز را بدیهی نمی گیریم. ما از زندگی در «فردا» دست می کشیم و به سمت روز زندگی می رویم. ما از جستجوی خوشبختی خود در آینده دست می کشیم، به وعده های دیگران می چسبیم و شروع می کنیم به خوشبختی بزرگتری که ریشه در حضور دارد و حقیقتی که آمدن و همچنین رفتن چیزها را امکان پذیر می کند و چیزهای کوچک را می پذیرد. مرگهایی که هر روز اتفاق میافتند، ناامیدیها، از دست دادنها، انتظارات از بین رفته، خداحافظیها. غیرمنتظره دوست ما می شود، یک همراه همیشگی. ما به تلخی-شیرینی، به شکنندگی و آسیب پذیری مطلق، به هدیه هر لحظه، از هر برخورد با یک دوست، یک عاشق، یک غریبه می گشایم.»
"تو کاملاً آشفتهای هستی، دوست، قابل اصلاح نیستی. زمان راه حل ها گذشته است. همچنان نزدیک بمان نفس کشیدن. این پایان نیست. از همه آینده خود بیرون بیایید. اکنون زمانی برای آینده نیست نگاه کن: تو یک آشغال در آغوش گرفتنی. آشفتگی که تا بطن خود مقدس است. شما هرگز نمی توانید همان چیزی باشید که آنها می خواستند. تو همیشه خیلی زنده بودی، خیلی کنجکاو بودی، با قلبی شکسته به دنیا آمدی که به روی زندگی باز بود. سعی کردند آن را ببندند، اما هرگز بسته نشد. تو جا نمیشی شما نتوانستید مطابقت داشته باشید. شما هرگز نمی توانید خود را در ایده آل "کمال" آنها بفشارید. افکار و احساسات عالی، روش "درست" بودن، رقصی که به شما گفته اند برقصید - قلب شما همیشه خیلی بزرگ بود. بگذار همه چیز در حال حاضر جاری شود. دست برداشتن از. از هم پاشید. درهم شکستن. بگذار رویاهای قدیمی خودت با مرگی زیبا بمیرند. بگذار تمام قطعات گمشده در آغوش پرمهر تو امنیت پیدا کنند. و در زمین خوردن خودت را پیدا کن. و در شکستن خود، نفس بکش. و همه موجودات در تمام پادشاهی های فراموش شده اکنون به شما تعظیم می کنند. نجات دهنده آنها عشق آنها."
"اوه بله، مطمئناً دلشکستگی وجود خواهد داشت! و شما یاد خواهید گرفت که از ذهن خود خارج شوید و وارد تجربه مجسم فوری خود شوید، از داستان ها و نتیجه گیری های ذهنی بیرون بیایید، و با انرژی خام اینجا و اکنون تماس بگیرید، مستقیماً ویرانی رویاهای خود را احساس کنید نه اینکه همه چیز را فکر کنید، و رها کنید. غم و اندوه، خشم و اندوه هزاره ها در منافذ شما موج می زند، به جای اینکه همه آن را به عنوان یک "توهم" نادیده بگیرید، یا حواس خود را با رویاهای تازه پرت کنید. همه"
"از تلاش برای درمان خود، اصلاح خود، حتی بیدار کردن خود دست بردارید. رها کردن را رها کن از تلاش برای جلو بردن سریع فیلم زندگی خود دست بردارید، به دنبال آینده هایی که به نظر می رسد هرگز نمی رسند. در عوض، عمیقاً به خودتان آنگونه که هستید تعظیم کنید. درد شما، غم شما، شک و تردید شما، عمیق ترین آرزوی شما، افکار ترسناک شما ... اشتباه نیستند، و آنها درخواست بهبودی نمی کنند. آنها خواهان نگهداری هستند. اینجا، اکنون، به آرامی، در آغوش پرمهر آگاهی حاضر.»
«فراوانی پولی که در حساب بانکی دارید، جوایز موجود در قفسهتان، حروف بعد از نامتان، فهرست اهدافی که به آنها رسیدهاید، تعداد افرادی که میشناسید، بدن کامل و سالم شما، طرفداران پرستش شما نیست. فراوانی ارتباط شما با هر نفس است، چقدر به هر سوسو زدن احساس و احساس در بدن حساس هستید. این لذتی است که با آن هر لحظه منحصر به فرد را می چشید، شادی که با آن هر روز جدید را استقبال می کنید. این خود را به عنوان حضور میدانی، قدرتی که دنیاها را میآفریند و به حرکت در میآورد. این قلب باز شماست، چقدر عمیقاً تحت تأثیر عشق هر روز هستید، تمایل شما برای در آغوش گرفتن، برای نگه داشتن چیزهایی که باید نگه دارید. این طراوت هر صبحی است که خاطره یا امید کاذب آن را محدود نمی کند. فراوانی احساس نسیم بعدازظهر روی گونه هایت است، خورشید صورتت را گرم می کند. ملاقات با دیگران در زمینه صداقت و آسیب پذیری، ارتباط فراتر از داستان، به اشتراک گذاشتن آنچه زنده است. این ریشه یابی شما در لحظه حال است، با دانستن اینکه شما همیشه خانه هستید، مهم نیست چه اتفاقی می افتد، مهم نیست چه چیزی به دست آمده یا از دست رفته است. لمس کردن زندگی در نقطه آفرینش، هرگز به عقب نگاه نکردن، احساس بالا و پایین رفتن شکم، تشکر از هر نفس، ستایش از هر نفس. به زانو افتادن از ترس، خندیدن به داستان هایی که درباره شما می گویند، فرو رفتن عمیق تر در آرامش است. فراوانی سادگی است. مهربانی است. این شما هستید، قبل از هر طلوع خورشید: تازه، باز و بیدار. تو ثروتمندی ای دوست! تو ثروتمند هستی!"
"اگر کسی با شما رفتار نامهربانی داشته باشد، اگر شما را مورد قضاوت یا انتقاد قرار دهد، احتمالاً در گذشته رفتار مشابهی را از جانب دیگران متحمل شده است، و آنها فقط الگوهای ناخودآگاه را در جستجوی عشقی که نمی توانند پیدا کنند، تکرار می کنند."
"اجازه دهید زندگی بارها و بارها شما را از روی پایه تان پرتاب کند، تا زمانی که تمام علاقه خود را به روی پایه بودن از دست بدهید."
"اعتراف کردن کلمه زیبایی است - هم به معنای "حقیقت بگو" و هم "اجازه دادن" است. اعتراف به تجربه فعلی - گفتن حقیقت در مورد آنچه واقعاً وجود دارد - به این معنی است که آنچه را که در حال حاضر وجود دارد، قبلاً در زندگی پذیرفته شده است. امواجی که در حال حاضر ظاهر می شوند قبلاً در اقیانوس پذیرفته شده اند و اعتراف به وجود آنها در هسته اصلی این آموزش است. بیدار شدن به معنای اعتراف به این است که واقعاً چه کسی هستید!»
"یک دعوت من نمی خواهم آنچه را که شما باور دارید بشنوم، من اصلاً علاقه ای به اطمینان شما ندارم، نمی توانم به کمال بی نظیر شما اهمیتی بدهم، تردیدهای خود را با من به اشتراک بگذارید، قلب مهربان خود را باز کنید، اجازه دهید من در مبارزات شما باشم. شما را در آن مکان ملاقات خواهم کرد، جایی که نتیجهگیریهای معنوی شما شروع به شکستن میکنند، اینجاست که خلاقیت نهفته است، اینجاست که تازگی میدرخشد، آنجاست که میتوانیم واقعاً ملاقات کنیم: فراتر از تصویر، نقصهای شما بسیار عالی هستند در این نور من شما را نمیخواهم برای کامل بودن می خواهم واقعی باشی"
برای واقعا
اینجا جایی که تو هستی چیزی کم نیست
هیچ چیز در این صحنه حاضر در فیلم زندگی شما کم نیست،
و برای همیشه مشغول هستند،
و در نقطه ای از کامل بودن.
تنها دلیل
چرا نمی توانید واحد را پیدا کنید؟
به این دلیل است که هرگز بیرون نیامد.
روزی که در انتظار زندگی کردن است.
پس نفس بکش دوست جان،
زندگی نفس بکش.»
"چگونه خود را دوست داشته باشیم
وقتی تمرکز خود را تغییر می دهید
چیزی که غایب است
به آنچه موجود است،
چه چیزی جا افتاده
به آنچه داده شده است،
چیزی که نیستی
نسبت به آنچه هستی
آسیب های زمان خطی
به بی واسطه بودن اکنون
شما دوباره وصل می شوید
با عشق، حقیقت و زیبایی،
و فراوانی مال توست
بدون زحمت
«جشن عجیب و غریب، تبدیل به یک زامبی روحانی، عاری از شور و احساسات عمیق انسانی نشوید. اجازه دهید معنویت به جای سرکوب آن، جشنی برای منحصر به فرد بودن شما باشد. هرگز عجيب بودن، عجيب بودن، عجيب بودن خود را از دست ندهيد - طعم منحصر به فرد و غير قابل جايگزين خود را. سعی نکنید یا وانمود نکنید که "هیچ کس" یا "هیچ" یا یک موجود غیرشخصی متعالی و غیرشخصی با "بدون خود" یا "بدون نفس"، "فراتر از انسان" - این فقط یک تثبیت مفهومی دیگر است و هیچ کس خرید نمی کند. آن را دیگر تجلیل از بیان منحصر به فرد خود باشید و از عذرخواهی دست بردارید. عاشق این آشفتگی کاملاً الهی و بسیار انسانی که هستید. اینجا هیچ اقتداری وجود ندارد و هیچ راهی برای اشتباه کردن زندگی وجود ندارد. پس همه چیز را اشتباه بگیرید. شکست، با شکوه.»
«هیچ چیزی برای فهمیدن وجود ندارد و چیزی برای فهمیدن وجود ندارد. تو آدم نیستی. چیزی به نام آدم وجود ندارد. به اصطلاح شخص صرفاً یک فکر در ذهن خداست. در حقیقت، حتی آن هم نیست. فقط آگاهی ناب، آگاهی وجود دارد - بی شکل، متولد نشده و بی مرگ، و این همان چیزی است که شما هستید. چگونه ذهن ظاهری ممکن است این را درک کند؟ این امکان ندارد. متناهی هرگز نمی تواند نامتناهی را درک کند. ذهن وجود ندارد. منبع ذهن، منبع "فکر من" را با خودکاوی مداوم و صبورانه جستجو کنید. وقتی ذهن آرام است، تو با تمام شکوهت می درخشی. خودت باش و شاد باش.»
"از فکر کردن به زندگی خود دست بردارید، همیشه سعی کنید قبل از زندگی کردن آن را حل کنید. زندگی را باید زندگی کرد، نه اینکه تا حد مرگ تحلیل کرد. احساس"
"شاید رویاهای ما برای شکستن، و برنامه های ما برای فروپاشی، و فرداهای ما برای حل شدن در امروز هستند، و شاید همه اینها دعوت بزرگی باشد برای بیدار شدن از رویای جدایی، برای بیداری از رویای جدایی. سراب کنترل، و با تمام وجود آنچه را که هست در آغوش بگیر. شاید همه اینها فراخوانی باشد به شفقت، به آغوش عمیق این جهان با همه سعادت و درد و شکوه تلخ و شیرینش. شاید ما هرگز واقعاً کنترل زندگی خود را در دست نداشتیم و شاید دائماً از ما دعوت می شود که این را به خاطر بسپاریم، زیرا دائماً آن را فراموش می کنیم. شاید رنج به هیچ وجه دشمن نباشد، و در هسته آن، یک درسی دست اول و لحظه ای وجود دارد که همه ما باید بیاموزیم، اگر می خواهیم واقعاً انسان و واقعاً الهی باشیم. شاید شکست همیشه شامل پیشرفت باشد. شاید رنج صرفاً یک حق عبور باشد، نه یک آزمایش یا مجازات، نه نشانه ای برای چیزی در آینده یا گذشته، بلکه یک اشاره مستقیم به رمز و راز وجود، اینجا و اکنون است. شاید زندگی به هیچ وجه نتواند "اشتباه" کند."
«این لحظه زندگی در انتظار رخ دادن، اهدافی که در انتظار دستیابی هستند، کلماتی که در انتظار گفتن هستند، پیوندهایی که در انتظار ایجاد شدن هستند، حسرت هایی که در انتظار از بین رفتن هستند، سرزندگی در انتظار احساس کردن، روشنگری در انتظار به دست آوردن نیست. نه هیچ چیز در انتظار نیست. این است. این لحظه زندگی است.»
واژه افسرده از نظر آوایی به معنای استراحت عمیق است، افسردگی را نه به عنوان یک بیماری روانی، بلکه در سطحی عمیق تر، به عنوان یک حالت استراحت عمیق و بسیار آرام درک می کنیم که وقتی وزن هویت آنها کاملاً از بین می رود وارد آن می شویم.
آنچه واقعاً آرزویش را دارید، صمیمیت عمیق با تجربه خودتان است - عمیق ترین پذیرش هر فکر، هر احساس، هر احساس. و این نمی تواند از بیرون از خود شما بیاید.»
"کلمه "افسرده" از نظر آوایی به عنوان "استراحت عمیق" گفته می شود. ما میتوانیم افسردگی را نه بهعنوان یک بیماری روانی، بلکه در سطحی عمیقتر، بهعنوان یک حالت استراحت عمیق و بسیار اشتباه درک کنیم که زمانی وارد آن میشویم که از سنگینی هویت خود کاملاً خسته شدهایم.»
معجزه راه رفتن روی آب نیست. معجزه راه رفتن روی این زمین است.
"از تلاش برای درمان خود، اصلاح خود، حتی بیدار کردن خود دست بردارید. رها کردن را رها کن از تلاش برای جلو بردن سریع فیلم زندگی خود دست بردارید، به دنبال آینده هایی که به نظر می رسد هرگز نمی رسند. در عوض، عمیقاً به خودتان آنگونه که هستید تعظیم کنید. درد شما، اندوه شما، شک و تردید شما، عمیق ترین آرزوی شما، افکار ترسناک شما ... اشتباه نیست، و آنها درخواست بهبودی نمی کنند. آنها خواهان نگهداری هستند. اینجا، اکنون، به آرامی، در آغوش پرمهر آگاهی حاضر.
«آه، پسر کوچولوی نازنین، دختر کوچولوی محبوب، تو گاهی غرق زندگی میشوی، میدانم، از وسعت همه چیز، از وسعت امکانات، از چشماندازهای بیشماری که در دسترس توست. گاهی اوقات به خاطر همه سؤالات حل نشده، همه اطلاعاتی که قرار است پردازش کنید و نگه دارید، به دلیل فوریت چیزها، آنقدر تحت فشار هستید. احساسات قدرتمندی بر شما غلبه میکند، سعی میکنید همه چیز را به نحوی «به سرانجام برسانید»، سعی میکنید همه چیز را «به موقع» انجام دهید، سعی میکنید مسائل را خیلی سریع حل کنید، حتی سعی میکنید اصلاً تلاش نکنید.
تو خسته ای ای نازنین، از تمام تلاش ها و تلاش نکردن ها خسته شده ای، و در تقلا برای اعتماد دوباره به زندگی داری. این همه برای ارگانیسم فقیر زیاد است، اینطور نیست؟ شما خسته شده اید؛