
بگذار قلم، سر به سجده بر خاکِ فیروزهایِ خلیج فارس بگذارد و با مرکبِ جان، شکوهِ بیکرانش را به تصویر کشد. اینجا، جایی است که تاریخ، نفس میکشد و اسطورهها، در گوشِ امواج، زمزمه میشوند.
خلیج فارس، نه فقط یک پهنهی آبی، بلکه گنجینهای است از خاطراتِ کهن، از شکوهِ تمدنهای باستانی و از دلاوریهای مردانی که پاسدارِ نامِ بلندش بودهاند. آفتاب، هر روز، تاجِ زرینی بر سرِ امواجش میگذارد و ماه، شبها، نقرهی مذاب بر پیکرش میپاشد.
در این خلیجِ همیشه فارس، بادها، قصههای دریانوردانِ دوردست را به ساحل میآورند و صدفها، نجواهای پریانِ دریایی را در گوشِ ماسهها فاش میکنند. اینجا، جایی است که آسمان، آبیتر است، خورشید، سوزانتر است و دلها، پُر امیدتر.
این خلیج، مهدِ مروارید است و منبعِ حیات. رگهای آبیاش، نبضِ تپندهی ایرانزمین است و نامِ «فارس»، تا ابد، بر پیشانیاش خواهد درخشید. بگذار تا جهانیان بدانند که این آبها، نه فقط یک مرزِ جغرافیایی، بلکه نمادی از هویت، اصالت و غرورِ یک ملت است. خلیج فارس، تا همیشه، فارس خواهد ماند.