
در دلِ دشتهای وسیعِ روسیه، جایی که آسمان بیکران، زمین را با ابرهای سپید میبوسد، لبخندِ اندیشهای بر لبانِ لئو تولستوی نقش میبست. او، نه تنها نویسندهای بزرگ، بلکه آینه ای بود که انسانیت را با تمام پیچیدگیهایش، در قابِ کلمات جاودانه میساخت. از روستای یاسنایا پولیانا تا صفحاتِ پر رمز و رازِ رمانهایش، او با قلمی لطیف و عمیق، در جستجوی حقیقتِ وجودی انسان و معنای زندگی بود. «جنگ و صلح»، همچون رودی خروشان، با طنینِ عشق و فداکاری و درد و شادی، از دلِ تاریخ میگذرد و انسان را در معرضِ آزمونِ ابدیت قرار میدهد. «آنا کارنینا»، قصه ای از عشقِ ممنوعه و دردِ گناه، آینه ای است برای رنجِ درونِ انسان و تلاطمهای روحِ بشر. تولستوی، با زبانی ساده و رسا، از عمیقترین لایههای وجود، صداهای خاموشِ انسانها را به گوشِ جهانیان میرساند و در این سرودِ جاودانه، هر خوانندهای را با خود به سفری روحانی و معنوی میبرد.