بیست سال است
که ساعتِ دبیرستانِ فاطمهالزهرای راسک
روی دقیقههای تلخِ خردادِ هشتاد و پنج
خوابِ خاک گرفته است...
و منِ فرهاد،
هنوز در ترمینالِ زاهدان ایستادهام
و هنوز چشم دوختهام به طنازیِ دختری
که با رقصِ روسریِ هدیهٔ من،
باد را اینچنین آشفته و عاشق میکرد.
آه فرزانه...
دهانهای حسود، نامم را جویدند
و در گوشِ پدر و مادرت، باد کاشتند؛
و با تهمتِشان تبعید شدم؛
از زاهدان به سراوان،
از سراوان به انزوا،
از انزوا به سکوت...
بیست سال است، بیست سالِ تمام،
که در غبارِ این جادههای کبود
ردِ پای خودم را میبارم.
پاییز که آمد و صندلیام در نگاهت خالی ماند،
تازه فهمیدی آوارِ شایعه چه بر سرِ ما آورده است؛
فهمیدی که فرهادت نیست...
تو با آن دلِ ساده و معصوم،
چقدر زود حرفهای گزافِ کلاغها را باور کرده بودی!
و حالا، آشفته و سراسیمه،
پیادهروهای راسک را در پیِ من میدویدی.
تنهاییِ بیقرارت را پیشِ «جمشید» بردی،
سراغِ مرا از مردی گرفتی که همسفرِ روزهای روشنِ ما بود.
و جمشید...
در هیاهوی آن دوری و تبعید،
سیمهای میانِ راسک و سراوان را لرزاند؛
در هجومِ غبار و بیکسیام، زنگ زد و با صدایی لرزان گفت:
«ـ فرزانه روبهروی من ایستاده؛ ویران است، چشمانش میبارد...
میگوید چرا کنار کشیدی فرهاد؟...»
و من تمامِ آن پاییز را، تمامِ آن شایعه را،
سطر به سطر پشتِ تلفن برایش گریستم تا به تو بگوید.
اما افسوس...
زمانی حقیقت در دلت شکوفه داد
که طوفان، ریشههای ما را برده بود؛
من دور شده بودم، تو تنها مانده بودی،
و جادهها میانِ ما، دیواری از غبارِ ابدی کشیده بودند.
و حالا بعد از بیست سالِ بیسرانجام،
تنها این شعرِ پیر و عزادار است که میداند
حقیقت، چقدر دیر به دادِ ما رسید؛
و ما چطور در بهتِ آن پاییزِ بیبازگشت،
زنده به گور شدیم...