هوالمحبوب
نامه را به نامِ خدایی آغاز کنم که عشق را در سینه آفرید و جاده را برای هجرت و تبعید مایه گذاشت.
بیست سال است که در ولایتِ راسک، عقربهها بر جگرِ خرداد کوبیده و زمان از رفتن مانده؛ گویا بادِ حسادت بر حریمِ آن بانوی نجیب وزیده و خوابِ خاک بر چشمانِ زمانه نشسته است؛ همان معلّمی که اصالت از دیارِ کریمان داشت و نجابت از خاکِ پاکِ کرمان.
من همان فرهادم؛ که روزی از جورِ زمانه، آوارهٔ خاکِ تفدیدهٔ سراوان شدم و مانند نخلی تشنه در غربتِ دیارِ بیپناهان گشتم. در همان سالِ هشتاد و پنج، دیوِ شایعه برخاست تا آن مِهرِ بیهمتا را چون طوفانِ شن آشَفته سازد. زبانهای گزاف، نامم را به تهمت جویدند و حسودان، در گوشِ فرزانهام، اراجیف خواندند و باطل روییدند.
آن بانوی معظّم و صاحبمنصبِ پرورشی، با دلی ساده و به سپیدیِ صبوریِ هامون، طعمهٔ مکرِ کلاغها شد؛ اما چون پاییز آمد و نیمکت را بیفرهاد دید، سراسیمه دوید و بیقرار، گریبانِ جمشید را گرفت. هنوز دو ماه بیشتر از هجرتِ من به سراوان نگذشته بود که سیمهای تلفن میان راسک و سراوان لرزید؛ بغضِ کالِ فرزانه بر خطِ ارتباط وزید و جمشید از تنهاییِ کوبنده و بیقراریِ او با من سخن گفت. او از پسِ شایعه، حقیقت را جُست، اما چه سود که طوفان، ریشههای ما را از زمین کَند و جادهها میانِ ما، دیواری از غبارِ ابدی بَست.
حقیقت چقدر دیر رسید و نوشدارو چه بیثمر بر این کویرِ سوخته وزید! اکنون بعد از دو دهه بیسرانجامی، تنها این شعرِ پیر و عزادار است که میداند ما چطور در بهتِ آن پاییزِ بیبازگشت، زنده به گور شدیم...