من آن رانده شده محکوم احکام خداوندم ...
که نام من نهاد ابلیس ، از یارب جفا مندم ...
نبودش ماجرا اینگونه ، من بیهوده محکومم...
سراسر تهمتی بودست و من اینگونه بدنومم ...
و تو انسان .. ای اشرف به هر مخلوق در عالم ...
بدان عرش خدا امروز ، میلرزد ز تو ... نز من ...
همه دیدن هزاران سال سجده سوی حق کردم...
کسی دیدش که من فرمان او یکبار رد کردم ؟ ...
فقط آنروز در عرشی که خلقت کرد آدم را ...
به سجده امر دادش او همه مخلوق عالم را ...
نکردم سجده و هرگز پشیمان نیستم در دل ...
ولیکن تا به امروزه به حکمی سوختم باطل ...
فقط یک پرسشی دارم ... خدایا من گنهکارم ؟
منی که جز به سوی تو نکردم سجده و زارم ؟
تو خودگفتی که ای ابلیس جز سویم به هرچیزی
ببینم سجده افتادی شوی از من جدا روزی ...
خدای من کجا ... آدم کجا .. یارب بگو آخر...
پس از سجده نمیکردی نگاهم همچو یک کافر ؟
من آن رانده شده مصلوب احکام خداوندم ...
بهانه بود آن سجده ... چه میکردم ... نمیکردم ..
ادامه دارد ....