من فکر میکردم ویرگول جایِ عجیبی است. جایِ آدمهایی که بلدند بنویسند، بلدند بخندند، بلدند زندگی را قشنگ ببینند. من نه. من همیشه افسرده بودم. آنقدر که حتی نوشتن هم برایم شبیه بلند کردنِ یک سنگِ بزرگ بود.
یک سال در ویرگول هیچ چیزی ننوشتم. فقط تماشا کردم. گاهی یک متن را باز میکردم، میخواندم، و بعد صفحه را میبستم. فکر میکردم من چیزی برای گفتن ندارم. تا اینکه یک روز، از سرِ بیکاری یا شاید از سرِ یک دلخوشیِ کوچک، فقط یک داستان نوشتم. یک داستانِ ساده. بعد منتشر کردم و رفتم. بدون انتظار.
فردا که گوشی را باز کردم، یک اعلان بود: «یک نفر شما را دنبال کرد.»
نمیدانی این یک جمله چقدر میتواند سنگین باشد. آنقدر سنگین که یک آدمِ افسرده را از جا بلند کند. من مدام به آن اعلان نگاه میکردم. یک نفر. فقط یک نفر. اما همان یک نفر برای من شد مثل یک چراغ کوچک در یک اتاقِ تاریک.
آن روز فهمیدم ویرگول فقط جایِ نوشتن نیست؛ جایِ دیده شدن است. جایِ اینکه حتی اگر خودت را فراموش کرده باشی، یک نفر پیدا شود و بگوید: «من تو را دنبال میکنم. بنویس.»
از آن روز تصمیم گرفتم داستانهای هیجانانگیز بنویسم. داستانهایی که مردم را خوشحال کند. داستانهایی که خواننده را از حالِ بد بیرون بیاورد. نه اینکه فکر کنم میتوانم افسردگی را درمان کنم؛ نه. فقط دلم میخواهد کسی که مثل من است، برای چند دقیقه هم که شده، لبخند بزند. دلم میخواهد هیچکس آنقدر تنها نماند که یک سال فقط تماشا کند.
حالا هر وقت مینویسم، به آن یک دنبالکننده فکر میکنم. به آن انرژیِ کوچکی که داد و نمیدانست چه کرده. شاید او هم روزی فقط یک دکمه را زده باشد. اما همان دکمه، برای من شد شروعِ دوباره.
و حالا من مینویسم؛ برای کسی که شاید امشب گوشیاش را باز کند و منتظر یک اعلانِ کوچک باشد.
پایان

پایان