مادرم میگفت: «بعضی چیزها را نباید بست؛ مثل پنجرهٔ اتاقِ رو به حیاط.» هیچوقت نفهمیدم چرا، تا آن آخرین پاییز.
برگها زودتر زرد شدند. من به باران نگاه میکردم و بوی دارچین و چای از آشپزخانه میآمد. زنگ در که زد، مادرم رفت و با کاغذی برگشت. گفت: «از طرف بیمارستان.» و چیزی نگفت. من هم نپرسیدم. فقط به پنجره نگاه کردم؛ به درخت سیبی که دیگر سیب نمیداد.
آن شب مادرم برای اولین بار پنجرهٔ اتاقش را بست و گفت: «سرد است.» اما سردی از هوا نبود؛ از خبری بود که در کاغذ پیچیده شده بود.
فردا صبح پنجره را باز کردم. مادرم کنارم ایستاد. گفتم: «تو گفتی بعضی چیزها را نباید بست. پنجره هم یکی از همانهاست.» لبخند تلخی زد و گفت: «آره. پنجره را نباید بست. آدمها را هم نباید از دل بیرون کرد، حتی وقتی نیستند.»
سالها گذشته و مادرم هم رفته. اما من هنوز هر صبح پنجره را باز میکنم؛ حتی زمستان، حتی وقتی برف میبارد. چون بعضی چیزها نباید بسته بمانند: پنجره، دل، و خاطرهٔ کسی که روزی کنار همان پنجره ایستاده بود و به باران نگاه میکرد.
هنوز وقتی باران میبارد، بوی دارچین و چای را حس میکنم. انگار هیچکس نرفته؛ فقط پنجره باز مانده. و همین کافی است.

پایان