راستش را بخواهی، آن روز اصلاً روزِ خوبی نبود. از آن روزها بود که آدم صبح از خواب بیدار میشود و اولین فکرش این است: «کاش میشد امروز را رد کرد.» ولی باید میرفتم نان بگیرم. مادرم گفته بود نان سنگک تازه بگیرم، نه آن نانهای بیروحِ بستهبندیشده.
رفتم نانوایی. صف بود. من هم ایستادم آخر صف. بوی نان تازه و صدای خندهٔ نانوا که با یکی از مشتریها شوخی میکرد. نانوا میگفت: «حاجی، این نانها رو که میخوری، یکیش رو هم بده به گربهٔ محله. اون هم مسلمونه، روزهش رو باز میکنه.» مرد گفت: «گربه که روزه نمیگیره.» نانوا گفت: «تو از کجا میدونی؟ شاید دلش گرفته باشه.»
همه خندیدند. من هم خندیدم. یک خندهٔ کوچک، از آنهایی که از خودت انتظار نداری. نوبت من شد. نانوا گفت: «چند تا؟» گفتم: «دو تا.» نان را که داد، یک نان اضافه هم گذاشت و گفت: «این یکی مهمون من. صورتت گفت امروز به یک نان اضافه نیاز داری.»
من چیزی نگفتم. فقط تشکر کردم و آمدم بیرون. نانها را گرفته بودم و بویشان میآمد. توی راه، یک گربه دیدم. همان گربهٔ محله. نانوا را یادم آمد. یک تکه نان کندم و گذاشتم جلوی گربه. گربه نگاهم کرد، مثل کسی که میگوید: «تو هم از کجا پیدات شد؟» بعد شروع کرد به خوردن.
من ایستادم و نگاهش کردم. آفتاب روی پشتم بود. بوی نان توی هوا بود. و یک لحظه، فقط یک لحظه، فکر کردم شاید امروز هم آنقدرها هم بد نباشد. شاید بشود ردش کرد. شاید بشود ازش گذشت. شاید بشود یک نان اضافه گرفت و به یک گربه داد و خندید.
رفتم خانه. مادرم گفت: «دیر کردی.» گفتم: «گربه داشت نان میخورد.» مادرم خندید و گفت: «تو هم که عاشق گربهها هستی.»
آن روز، آن یک نان اضافه و آن یک خندهٔ کوچک، کاری کرد که هیچکس فکرش را نمیکرد. حالِ من را خوب کرد. نه برای همیشه. نه برای یک هفته. فقط برای همان روز. ولی همان برای من کافی بود.
حالا هر وقت نان میخرم، به آن نانوا فکر میکنم. به آن نان اضافه. به آن گربه. و به این که بعضی وقتها، یک چیز خیلی کوچک میتواند یک روزِ خیلی بد را نجات بدهد. مثل یک نان سنگک تازه، یا یک سلامِ کوچک، یا یک گربهٔ محله که نمیداند چقدر مهم است.
پایان و تشکر از شما که حمایت میکنید

پایان