هیجان واقعی همیشه سر و صدا ندارد. گاهی فقط یک کوچهٔ اشتباه است.
آن شب، دیروقت از خانهٔ خالهام برمیگشتم. ساعت نزدیک یازده بود. خیابان اصلی را که گرفتم، دیدم ترافیک است. رانندهٔ تاکسی گفت: «اگر عجله داری، از کوچهٔ پشتی برو. نزدیکتر است.» و من که همیشه عجله دارم، گفتم: «باشه.»
از همان لحظهای که پیچیدم داخل کوچه، فهمیدم اشتباه کردم. چراغها کمنور بودند. خانهها قدیمی و ساکت. در یک کوچهٔ باریک، چند سایه ایستاده بودند و صدایشان میآمد. من سرم را پایین انداختم و تندتر راه رفتم. قلبم تند میزد. با خودم گفتم: «چرا این مسیر را انتخاب کردم؟»
وسط کوچه، یک پیرمرد با چراغقوه ایستاده بود. یک چراغقوهٔ قدیمی که نور زردی میداد. نزدیک شدم. گفت: «دخترم، اینجا گم شدهای؟» گفتم: «نه، فقط دنبال خیابان اصلیام.» گفت: «این کوچه بنبست است. باید برگردی.» بعد دستش را بالا آورد و مسیر را نشانم داد.
من ایستادم. نگاهش کردم. یک پیرمرد لاغر با پالتوی کهنه، در یک کوچهٔ تاریک، وسط شب. چرا آنجا ایستاده بود؟ گفت: «نگران نباش. من هر شب اینجا میایستم. چراغ کوچه خراب است. آدمها گم میشوند.» بعد خندید. یک خندهٔ ساده، از آن خندههایی که آدم را آرام میکند.
گفتم: «همیشه؟» گفت: «بیست سال است. شهرداری چراغ را درست نمیکند. من هم خودم چراغقوه میآورم.» گفتم: «پس زمستان چی؟ برف، باران؟» گفت: «دستکش میپوشم.»
من ماندم. نمیدانستم چه بگویم. این آدم عجیب بود. یک پیرمرد که بیست سال است وسط کوچهٔ بنبست ایستاده تا غریبهها گم نشوند. بعد گفتم: «ممنونم. حالا میروم.» گفت: «برو. تا سر کوچه چراغ هست. از آنجا برو خیابان اصلی.»
رفتم. تا سر کوچه، برگشتم. هنوز ایستاده بود. چراغقوهاش را بالا گرفته بود. مثل یک فانوس دریایی وسط خشکی.
خانه که رسیدم، مادرم گفت: «چرا اینقدر دیر کردی؟» گفتم: «کوچهٔ اشتباهی رفتم. ولی یک نفر بود که چراغ داشت.» مادرم گفت: «پس خیالت راحت شد.» گفتم: «نه. فقط فهمیدم بعضیها بیآنکه بشناسیمشان، حواسشان به ما هست.»
آن شب، آن پیرمرد با چراغقوهاش، هیجانانگیزترین اتفاق زندگی من بود. نه تصادف، نه جایزه، نه هیچ چیز بزرگ. فقط یک پیرمرد در یک کوچهٔ تاریک، که بیست سال است منتظر کسی مثل من است تا بگوید: «از این طرف برو.»

پایان