من و صفحهٔ سفید یک رابطهٔ پیچیده داشتیم. من نگاهش میکردم، او نگاهم میکرد، و هر دو ساکت میماندیم. افسردگی هم مثل یک مستأجر بیادب بود که نه پول میداد، نه میرفت. صبحها بیدار میشدم، او هم بیدار بود. میگفتم: «تو چرا اینجایی؟» میگفت: «من اینجا زندگی میکنم.» میگفتم: «اجارهات را بده.» میگفت: «اجاره ندارم، ولی میتوانم حالت را بگیرم.» و میگرفت.
تا یک روز، از سرِ بیکاری، یک داستان خندهدار نوشتم. باور کن به هیچکس نگفتم. حتی به مادرم. مادرم اگر میفهمید، حتماً میپرسید: «خب، کی میخوای ازدواج کنی؟» (مادرها همیشه یک سؤال یدکی دارند. بعضیشان دو تا. بعضیشان یک پرسشنامهٔ کامل.)
منتشر کردم و رفتم بخوابم. صبح گوشی را باز کردم. یک اعلان: «یک نفر شما را دنبال کرد.» اولش فکر کردم سیستم اشتباه کرده. بعد فکر کردم حتماً خودم را دنبال کردهام. رفتم دیدم نه، یک آدم واقعی است. با عکس پروفایل. یک آدم واقعی با دو تا چشم و یک عکس که ازش معلوم بود خیلی وقت گذاشته برای انتخابش.
من از خوشحالی پریدم. سرم به لامپ خورد. لامپ گفت: «چرا؟» گفتم: «یک نفر دنبالم کرد!» لامپ گفت: «من اگر دست داشتم لایک میکردم. حالا برو یخچال را ببند. از دیشب باز است و دارد با گربهها مهمانی میگیرد.»
از آن روز تصمیم گرفتم داستانهای خندهدار بنویسم. داستانهایی که مردم را از افسردگی دربیاورد. اولش نشد. نوشتم: «صبح بیدار شدم. چای خوردم. رفتم نان بخرم. نانوا گفت نان نیست.» یکی کامنت گذاشت: «این داستان بود؟» گفتم: «نه، گزارش وضعیت بود. صبر کن، قسمت دوم خندهدار میشود.» گفت: «قسمت دوم کِی میآید؟» گفتم: «وقتی نان باشد.»
بعد یک داستان جدی نوشتم: مردی میخواست با ماکارونی چتر درست کند. باران آمد. ماکارونیها نرم شدند. مرد گفت: «عیبی ندارد، حالا سوپ داریم.» یکی نوشت: «از خنده سکته کردم.» بعد نوشت: «شوخی کردم، فقط چایم از دماغم آمد.» من جواب دادم: «همین هم برای من مثل مدال طلاست.» 🥇
اما یک شب، تصمیم گرفتم یک داستان ترسناک بنویسم. گفتم: «حالا که مردم از خندهام سکته میکنند، بگذار از ترس هم سکته کنند.» نشستم، چای گذاشتم، عینک زدم، پتو انداختم، و مثل نویسندههای بزرگ به دیوار خیره شدم. دیوار هم به من خیره شد. هیچکدام چیزی نگفتیم. رابطهمان همانجا به بنبست خورد.
نوشتم: «در اتاق تاریک بود. صدایی از آشپزخانه میآمد. رفتم دیدم یخچال باز است. یک گربهٔ سیاه نشسته بود و به من نگاه میکرد. گربه گفت: میو. من گفتم: تو کی هستی؟ گربه گفت: من همان مستأجر افسردگیام. حالا شکل گربه درآمدهام تا بیشتر اذیتت کنم.» بعد پاک کردم. گفتم این خندهدار شد، نه ترسناک.
دوباره نوشتم: «نیمهشب بود. گوشیام زنگ خورد. یک پیام از طرف همان یک دنبالکننده: "من میدانم تو تنها هستی. من میدانم تو افسردهای. من دارم تماشایت میکنم."» بعد پاک کردم. گفتم این خیلی ترسناک شد. من که نمیخواهم مردم از ترس سکته کنند، فقط کمی بترسند.
بالاخره یک داستان متوسط نوشتم: «دختری در خانهای تنها بود. صدای پایی از طبقهٔ بالا میآمد. رفت بالا. هیچکس نبود. برگشت. صدای پایی از طبقهٔ پایین آمد. رفت پایین. هیچکس نبود. برگشت. یک گربه دید که گفت: میو. دختر گفت: تو از کجا آمدی؟ گربه گفت: من همان افسردگیام. حالا شکل گربه درآمدهام تا بیشتر اذیتت کنم.»
منتشر کردم و رفتم بخوابم. ساعت سه شب بود. یک دفعه صدای تقتق از آشپزخانه آمد. من از جا پریدم. گفتم: «خدایا، داستانم واقعی شد!» رفتم آشپزخانه. یخچال باز بود. گربهام، قورمه، نشسته بود و به من نگاه میکرد. گفتم: «قورمه، تو بودی؟» گفت: «میو.» گفتم: «یعنی تو همان افسردگیای؟» گفت: «میو.» گفتم: «یعنی میخواهی بیشتر اذیتم کنی؟» گفت: «میو.» گفتم: «باشه، ولی اول یخچال را ببند. از دیشب باز است و دارد با گربهها مهمانی میگیرد.»
قورمه رفت. من نشستم و خندیدم. بعد ترسیدم که نکند همسایهها فکر کنند دیوانه شدهام. بعد گفتم: «چه بهتر. حداقل یک نفر هست که به من فکر میکند.»
صبح گوشی را باز کردم. یک اعلان: «یک نفر داستان شما را خواند و از ترس سکته کرد.» بعد نوشته بود: «شوخی کردم، فقط چایم از دماغم آمد. ولی جدی، این داستان ترسناک بود. بیشتر بنویس.» من جواب دادم: «همین هم برای من مثل مدال طلاست.» 🥇
حالا هر روز مینویسم. گاهی خندهدار، گاهی ترسناک، گاهی هیجانانگیز. نه برای اینکه کسی دنبالم کند؛ برای اینکه کسی که مثل من حالش بد بود، یک شب گوشیاش را باز کند و بخندد، یا بترسد، یا هیجانزده شود. و اگر از خنده یا ترس سکته کرد، به من چه؟ من فقط داستان نوشتم. 😄
پایان
