من تصمیم گرفتم داستان خندهدار بنویسم. نشستم، چای گذاشتم، کاغذ برداشتم، خودکار برداشتم، عینک زدم، پتو انداختم، و مثل نویسندههای بزرگ به دیوار خیره شدم. دیوار هم به من خیره شد. هیچکدام چیزی نگفتیم. رابطهمان همانجا به بنبست خورد.
بلاخره نوشتم: «صبح از خواب بیدار شدم.» بعد پاک کردم. نوشتم: «صبح بیدار شدم.» باز پاک کردم. گفتم شاید بهتر است اول صبحانه بخورم. رفتم سراغ یخچال. یخچال باز شد، من بسته شدم. یعنی یخچال را باز کردم، خودم بسته شدم. از گرسنگی. خلاصه، یک تخممرغ برداشتم. تخممرغ از دستم افتاد. گفتم: «عیبی ندارد، حالا املت نمیخوریم، فرش میخوریم.»
گربهام آمد. اسمش «قورمه» است. یک گربهٔ سیاه با غرورِ یک مدیرعامل. پرید روی کیبورد. من گفتم: «قورمه، بلند شو، دارم شاهکار مینویسم.» قورمه نگاهم کرد، مثل کسی که به آدمِ بیاستعداد نگاه میکند، و یک جمله تایپ کرد: «میو.»
منتشرش کردم. صبح دیدم مردم نوشتهاند: «این بهترین چیزی بود که امروز خواندم.» یکی نوشته بود: «از خنده سکته کردم.» یکی دیگر: «قورمه را بیشتر بنویس.» من نوشتم: «قورمه یک گربه است، نه نویسنده.» قورمه آمد و روی کیبورد دراز کشید و تایپ کرد: «حسادت نکن.»
از آن روز، قورمه معروف شد. با او مصاحبه کردند. مصاحبهگر پرسید: «راز موفقیت شما چیست؟» قورمه گفت: «میو.» مردم از خنده سکته کردند. من کنارش نشسته بودم و مثل دستیارش آب میدادم. یکی از من پرسید: «شما چه کارهاید؟» گفتم: «من نویسندهام.» گفت: «آهان، یعنی شما هم مثل من، گربهتان را مدیریت میکنید؟»
حالا من هر روز مینویسم و قورمه هر روز میو میکند. همسایهمان هنوز فکر میکند ما دیوانهایم. راست هم میگوید. اما یک چیز را فهمیدم: خندهدارترین چیز دنیا، جدی گرفتنِ چیزهای بیاهمیت است. مثل گربهای که فکر میکند مدیرعامل است. مثل من که فکر میکنم نویسندهام. مثل تخممرغی که فکر میکرد فرش، بشقاب است.
پایان😄

پایان 😄