گاهی دلم میخواهد بنویسم،
نه از آن نوشتنهای سربسته و مبهم،
از آنها که آدم دلش را میگذارد روی کاغذ و سبک میشود.
میخواهم بنویسم که زندگی با تمام شلوغیاش،
با تمام رفتنها و آمدنها،
هنوز هم جای قشنگی برای نفس کشیدن دارد.
همین که صبح چشم باز میکنی و نور از لای پرده میافتد روی صورتت،
همین که چای میگذاری و بویش خانه را پر میکند،
همین که یک نفر، فقط یک نفر، حالِ تو را میپرسد و منتظر جواب میماند...
اینها همه معجزههای کوچکیاند که یادمان میرود شکرشان را بجا بیاوریم.
میخواهم بنویسم که دلتنگی بد نیست،
دلتنگی یعنی یک جایی، یک کسی، یک خاطرهای آنقدر ارزش داشته
که هنوز بعد از رفتنش، جای خالیاش را حس میکنی.
و این خودش یک جور وفاست.
میخواهم بنویسم که مهربان باش،
حتی وقتی دنیا مهربان نیست.
مهربانیات را برای روزهای سختِ آدمها نگه دار،
تو هیچوقت نمیدانی یک لبخند سادهات ممکن است
روزِ کسی را نجات بدهد.
و آخرین حرفم این است:
قدر خودت را بدان.
تو همانی که هستی، با همان قلبِ تپنده و همان دلِ سادهات،
و همین کافی است برای اینکه دنیا جای بهتری باشد.
با تمام دل برای تو

با تمام دل، برای تو.