هر روز صبح، همان ساعت، همان اتوبوس، همان صندلیِ آخر. مردی میانسال با کیف چرمیِ کهنه مینشست و به پنجره خیره میشد. هیچکس نمیدانست کجا پیاده میشود؛ چون هیچوقت تا آخرِ خط نمیماند. یک ایستگاه قبل از آخر، بلند میشد و میرفت.
راننده، مردی بود که همه را میشناخت. میگفت: «این مسافرِ آخرِ صندلی، عجیب است. نه سلام میکند، نه خداحافظ. فقط میآید و میرود.»
یک روز اتوبوس نقص فنی کرد. مسافرها پیاده شدند. مردِ آخرِ صندلی هم ماند. راننده گفت: «منتظر ماشین یدکیام. تو چرا نمیروی؟»
مرد لبخند تلخی زد و گفت: «چون اینجا تنها جایی است که منتظرم.»
راننده پرسید: «منتظر چه؟»
مرد کیفش را باز کرد. داخلش پر بود از نامههای نرسیده. گفت: «سالها پیش، هر روز با این اتوبوس میرفتم سرِ کار. همسرم هر صبح یک نامه در کیفم میگذاشت. بعد از اینکه رفت، من هنوز هر روز این مسیر را میآیم. یک ایستگاه قبل از آخر پیاده میشوم، چون آنجا اولین جایی بود که با هم قرار گذاشتیم. و هر بار فکر میکنم شاید یک روز او آنجا باشد.»
راننده چیزی نگفت. فقط در اتوبوس را باز کرد و گفت: «بنشین. اتوبوس که راه افتاد، تو هم مسیرت را برو.»
مرد برگشت به صندلی آخر. اتوبوس یدکی رسید. مسافرها سوار شدند. راننده نگاهش کرد و آرام گفت: «بعضی مسافرها فقط برای رسیدن نیستند؛ برای منتظر ماندناند.»
آن روز، مرد یک ایستگاه قبل از آخر پیاده شد. اما این بار، وقتی رفت، راننده دید روی صندلی آخر، یک نامه جا مانده. بازش کرد. نوشته بود: «ممنون که هر روز اجازه دادی منتظر بمانم.»

پایان