متولد نشده

برای نمی‌دانم چند صدمین بار، در صف طویل قرارم می‌دهند، پرونده ای دستم می‌دهند و گوشه ای رانده می‌شوم. پرونده را نمی‌بینم. حتی لایش را هم باز نمی‌کنم. چه فایده دارد نام و محل زندگی کسی را بدانم وقتی می‌دانم لحظاتی دیگر جوابم به آن "نه" خواهد بود؟

اگر پرونده ها را از کسی مثل من نمی‌گرفتند و اگر نگهشان می‌داشتم، مطمئنم الان حتی جایی برای استراحت در این اتاقک نداشتم. اتاق هم که نه. بیشتر خانه ای نقلی است که در آن رفت و آمدی داریم و روزگار سپری می‌کنیم. همان ابدیتی را که برخی مدتی اش را روی زمین سپری می‌کنند، من همانگونه که بود و هست، سپری اش می‌کنم.

دوستانم می‌آیند و می‌روند. در تعجبم که چطور وقتی می‌دانند چه فلاکتی را باید در آن دنیا متحمل شوند، وقتی درد آن زندگی را حتی با نیم نگاهی به پرونده ها می‌توانند حس کنند؛ باز هم راضی می‌شوند و به آن دنیا می‌روند. نمی‌دانم چه در آن زندگی مفلوک می‌بینند یا شاید هم فکر می‌کنند می‌توانند خیلی بهتر از دیگران، از پسش برآیند و شاید فکر می‌کنند چون تحمل بیشتر از آن را دارند، باز هم قرار است ساده بگذرد. هر چه که هست، برایشان خوشحالم.

باری دیگر در صف. صف ادامه دارد و امروز اتفاقی می‌افتد که فقط یکبار دیدمش. تلاشی بی فایده برای زندگی‌ای دوباره. دفعه ی اولی که این صحنه را دیدم، آنقدر تازه کار بودم که نمی‌دانستم شاهد چه هستم و حال حماقتی را می‌بینم که به خنده وادارم می‌کند. روح سرگردان بیچاره، در تلاش است تا پرونده ای دیگر گیر آورد. پرونده‌ای به سوی زندگی دیگری تا... نمی دانم تعریف روح کوچک از آن زندگی‌ای که گذرانده بود، چه بود. اما حتما به اندازه‌ی کافی دلبسته اش کرده بود که بخواهد دوباره زندگی کند. مگر آن زمین کوچک چه دارد؟

بالا و پایین می‌پرد، از زیر دست مجریان فرار می‌کند و بالاخره پرونده ای را از دست یکیشان می‌قاپد. از میان آن همه زندگی، امکان ندارد بفهمند چه چیزی را دزدیده است. غوغایی در صف بپا شده است و این فرصت را به من می‌دهد تا جلوتر بروم. به امید آنکه امروز زودتر هر روز دیگر بگذرد، از شلوغی استفاده می‌کنم و مثل قطره روغنی در آب، از بین جمعیت راهم را باز می‌کنم. به اول صف و دروازه‌ی زندگی نزدیک می‌شوم. فرصت نمی‌کنم پرونده ای که مخصوص خودم است را بگیرم چون تنه ای به من و دستی سویم دراز شده، می‌خورد.

فراری را می‌گیرند و می‌بینم که پرونده ی اشتباه را سویم گرفته اند. دست نگه می‌دارم ولی بالاخره پرونده ی دزدیده شده را می‌گیرم. این بار هم نگاهش نمی‌کنم چرا که نگاهم به دروازه خیره می‌ماند. این زندگی چه داشت که همه اینطور مشتاقانه سویش روانه می‌شدند؟ زحمت دردش را نمی‌دانم ولی خوشی اش در چه بود؟ زندگی هایی که من تا کنون دیده بودم، حتی اگر خوشی داشت، نمی‌شد با آسایش اینجا طاقش زد.

آنسوی دروازه را می‌بینم. برخی شادمان و برخی آزرده خاطر دوباره به ما می‌پیوندند. برخی را قبلا دیده ام و برخی را نه. اگر یکیشان را کنار ما که این سوی دروازه ایم، قرار گیرد؛ به راحتی می‌شود گفت کدام یک مدتی را زمینی بوده است. "زمینی" بدون آنکه بیشتر فکر کنم، به دروازه نزدیک می‌شوم. از کجا معلوم؟ شاید من هم معنایی برای آن حالشان پیدا کردم.

برای اولین بار از دروازه عبور می‌کنم. چیزی نمی‌گذرد که دردی در سینه ام می‌پیچد و تازه یادم می‌افتد به پرونده ام نگاهی نیانداخته بودم و هنوز از راه نرسیده، داشتم درد را تجربه می‌کردم. پرونده‌ی دزدی داشت چه بر سرم می‌آورد؟ چیزی را نمی‌دیدم. نمی‌توانستم ببینم. طبیعی بود که چیزی هم نمی‌توانستم بگونم یا درخواست کمک کنم. چیزی در سینه ام می‌کوبید و بی قراری می‌کرد. دست و پا زدم و چیزی تنفس کردم که دردم را بیشتر می‌کرد. و طولی نکشید که همه چیز آرام شد.

آرامش مانند هوایی تازه روحم را در آغوش کشید. هنوز نمی‌‌دانستم چه بر سرم آمده بود ولی این سبکی را می‌شناختم. همان سبکی قبل از زمین. چشم باز کردم. زنی نوزادی در آغوش داشت و صدای آرام و پچ پچ وارش را شنیدم که به همراهش و رو به زنی بیهوش، گفت:

- زن بیچاره... مرده به دنیا آمد...

آهی کشیدم. حتما از خوش شانسی ام بود که همانجا تمام شد. روح فراری بیچاره. برای چنین زندگی ای خود را به دردسر انداخته بود.