
هفت سال آنجا، 5 سال اینجا، سه سال آنجا و همه آن پانزده سال یک نکته مشترک داشت، من دغدغه حقوق و پرداخت خودم و تیمم را نداشتم. هیچ وقت دیر نمیشد، عقب نمیافتاد، ممکن بود افزایشش نسبت به جاهای دیگر کمتر باشد، اما به موقع بود و نگرانی وجود نداشت.
حالا چند ماهی است که برگشتم به بازار، به شرکتی کوچک که دغدغه حقوق پرسنل دارد، که به فکر اجاره ماهانه ساختمان و مصرف قند و چایی کارمندها باشد، که باید ورودی از سفارشدهندهها را پیگیری کند و دعوا کند و چک بگیرد و حساب پُر نشود و ...
نکته جالب برای من این بود که اگر توی این سیستم، همه اعضای تیم به شدت و با تمام انرژی، به هدف شرکت فکر نکنند و به رسیدن به آن هدف کمک نکنند، به زودی همه مجموعه متلاشی خواهد شد. اما در موسسههای بزرگ با حجم سرمایهگذاری بالا، کارمند هیچ دغدغه فروش و ورودی مالی و ... را ندارد. این اختلاف وحشتناک خیلی اذیتکننده است.
شاید اگر برگردم به شرکتی که سرمایهگذاری خوبی دارد و به عنوان یک کارمند دغدغه حقوق و پاداش نداشته باشم، حتما به راهی فکر میکنم که تیمم به نحوی درگیر فروش به صورت مستقیم باشد و دنبال پول شرکت دویدن (به معنای عام) را تجربه کند. یک جوری، همه اعضا شرکا باید درگیر باشند، منشی مدیرعامل، آبدارچی منابع انسانی، مسئول استخدام، من تبلیغاتچی، مدیرعامل و همه و همه!
خیلی جاها سعی کردیم با فرهنگ سازمانی و ورکشاپ و کلاس و ... این را جا بیاندازیم ولی شدنی نیست، این کار فقط یک سیستم مالی دقیق و حساب شده میخواهد. هر کس به اندازی مشارکت کند و دریافت کند.
چطوریاش را نمیدانم. باید فکر کنم.