در ادامه بحث در خصوص ریزه کاری های جذب سرمایه برای استارت آپهای نوپا، این بار به شرکتها یا صندوق های سرمایهگذاری خطرپذیر خواهیم پرداخت که مدل کاری آنها تقریبا در همه دنیا شبیه به هم است.
به صورت ساده، اساس یک صندوق سرمایهگذاری خطرپذیر، از پول و منابع سرمایهگذارانی تشکیل می شود که به ساختن فضایی بهتر باور دارند و حاضرند برای آن ریسک کنند.
این صندوقها یک واسطه بین شرکتهای نوپا یا استارتآپها و سرمایهگذاران هستند. صندوق یا شرکت سرمایه گذاری خطر پذیر متشکل از یک هیات مدیره متخصص و آگاه به کسب و کار و نیز تیمهای بررسی کننده و ارزیابهای متبحر تشکیل میشوند. این صندوق ها با بررسی استارتآپها، شرکتها، ایده های نو را بررسی و تصمیم میگیرند با توجه به اوضاع روز بازار محلی جهانی، میزان سرمایه مورد نیاز، تخصص و محصول استارتآپ و میزان ریسک موجود، آیا در این زمینه سرمایه گذاری کنند یا نه. در حقیقت آیا سرمایه ای که سرمایه گذاران به آنها سپردهاند را با ریسک مشخص وارد بازی کنند یا نه؟
معمولا برای اینکه این صندوقها بتوانند سرمایه مورد نیاز خود را جذب کنند، دولتها از آیتمهای تشویقی و معافیت های مالیاتی بهره میبرند تا برندهای بزرگ، صندوقهای بازنشستگی، بانکها و صنایع بالادستی، ترغیب به تزریق سرمایه با این صندوقها شوند و در ازای آن بتوانند از محصولات نهایی استارت آپها نیز در جهت بهبود کسب و کار و ارتقا تولیدات خود استفاده کنند.
سرمایهگذاری خطرپذیر مانند بسیاری از صنایع، صنعتی است که حاصل دوران مدرن است. پدر سرمایهگذاریهای خطرپذیر، ژرژو دوریت یکی از اساتید تجارت دانشگاه هاروارد بود که شرکت تحقیق و توسعهی آمریکایی (ARDC) را در سال 1946 تاسیس کرد که به واقع اولین شرکت سرمایهگذاری خطرپذیر بود.
این روال در طی سالها پخته تر شده و دارای اصول و ضوابطی شده که کمک میکند همه طرفهای درگیر، در یک روند برد برد به پیشرفت ادامه دهند.
استراتژی هر صندوق در خصوص روش پایدار ماندن سرمایه و سودآوری خود صندوق و سرمایهگذاران آن مهمترین استراتژی و برنامهای است که باید مورد توجه قرار گیرد.
الف- استراتژی کلی صندوقهای سرمایهگذاری خطرپذیر
به اندازهی کافی ریسک را در نظر گرفته، شرکتهای موفق را پیدا کرده و روی آنها سرمایهگذاری کند تا به سود برسد.
برای این کار دو حالت کلی وجود دارد:
حالت اول: شرکت سرمایهگذاری خطرپذیر روی استارتآپهای بسیاری سرمایهگذاری کند تا شانس خود را برای یافتن چندین شرکت موفق افزایش دهد. (مانند راکت اینترنت)
حالت دوم: روی تعداد کمتری تمرکز کند. اما وقت و منابع بیشتری را برای انتخاب و کمک به این شرکتها صرف کند. (مانند سرآوا)
ب- تنوع پروژهها
این صندوقها روزانه انواع مختلف و تعداد زیادی پروژه رو ایده را بررسی میکنند. در پله اول بررسی استارتآپها، یافتن فرصتهای سرمایهگذاری کمی تمرکز و هوش کسب و کاری میواهد. صندوق با غربال ایدهها و استارتآپها به نتیجه مدنظر خود خواهد رسید.
اما به خاطر داشته باشید هیچ فرمول تضمین شدهای وجود ندارد. ممکن است صندوق الف از ایده شما استقبال نکند ولی صندوق ب ایده شما را جذاب ببیند و روی آن ریسک کند.
در کارآفرینی هیچ وقت ناامید نشوید
ج- دورنگاه سرمایهگذاری
هر صندوقی در ابتدای فعالیت برای خود افقی ترسیم میکند که سالیانه چه تعداد استارتآپ را با چه مبلغی پوشش دهد.
آنها به صورت مداوم بازار را رصد میکنند تا از وضعیت سهام، ارزهای خارجی، فلزات گرانبها، فعالیتهای رقبا و ... باخبر باشند و بتواند خود را با آن تنظیم کنند.
به روز نگه داشتن ریسکهای سرمایهگذاری با توجه به فاکتورهای بالا و نوع فعالیت استارتآپها یکی از مهمترین نکاتی است که باید در نظر گرفته شود!
د- بازگشت سرمایه
صندوقها برای انتخاب استارتاپها ویژگیهای خاصی را مدنظر قرار میدهد. زمینه کاری استارتآپ، تیم و سرمایه انسانی، تحصیلات و مهارتهای اعضای تیم، روابط داخلی اعضای تیم با یکدیگر، مسیر پیش رو و آینده، محصول نهایی، زمانبندی و تایمشیت کلی و ...
همه عوامل به علاوه فاکتورهای بیرونی، به صندوق این امکان را میدهد تا برآیند درستی از فعالیتهای استارتآپ داشته باشد.
با این حال ممکن است صندوق برای بهبود نتایج و بازگشت بهتر سرمایه، نیاز به ایجاد تغییراتی در استارتآپ ببیند. مثلا بخواهد که تیم ها را گسترش داده یا تمرکز را روی محصول بگذارید یا حتی برخی اعضا تیمها را تغییر دهید.
میزان دخالت صندوق و تعامل با استارتآپ از نکات بسیار مهمی است که باید در نظر داشته باشید.
ادامه دارد

مقدمهای بر سرمایهگذاری در استارتآپها- بخش اول
مقدمه ای بر سرمایهگذاری در استارتآپها - بخش دوم
مقدمه ای بر سرمایهگذاری در استارتآپها - بخش سوم