چند روز پیش، یکی از بچههای تیم در حالی که داشت روی پروپوزالش برای یکی از زیرمجموعهها کار می کرد، رسید به بخش مهم و شیرین ماجرا یعنی بودجه.
سوال کرد: ما الان تو نقطه الف هستیم، چقدر پول خرج کنیم که برسیم به نقطه ب؟ یا اینکه اصلا نقطه ب کجاست و اون رو چطور محاسبه کنیم؟ و بودجه مورد نیازش رو چقدر پیش بینی کنیم؟
رفتم بالای منبر و از تئوریها و کتابها و مقالهها یک چیزهایی گفتم که این طور میکنی و آن طور. منتها در حقیقت هیچ کدام از آن تئوریها و مقالهها و فرمولها به درد ما نمیخورند.
اوضاع اقتصادی نابسان، نوسان لحظهای قیمت دلار و طلا و ارز، تحریمها و عدم اطمینان از ورود مواد اولیه و چرخش چرخ کارخانهها و هزاران فاکتور دیگر که همه باعث بروز فضای ناامن اقتصادی و اجتماعی شدهاند، باعث میشود شما تحت هیچ شرایطی نتوانید از روشهای علمی و درست برای پیش ینی منطقی و درست آینده کسب و کارها استفاده کنید.
همه اینها در حالی که تمام اتکای شما در مارکتینگ، بر مبنای عدد و رقم و آمار فعالیتهای گذشته و سهم بازار و عملکرد رقباست که عملا هیچ دیتا و اطلاعاتی از آن وجود ندارد یا اگر هم وجود دارد بخش زیادی از آن غیرواقعی است. از دستکاری اعداد فروش برای فرار مالیاتی تا کمکاری فلان کارمند و اشتباهات محاسباتی مدیر و فریب رقبا گرفته تا ... همه باعث شدهاند که عملا هیچ منبع مطمئنی برای برنامهریزی وجود نداشته باشد.
با همه این احوال، حالا شما باید برای آینده کوتاه مدت یا بلند مدت کسب و کار یا برند برنامهریزی کنید؟ اینجاست که فقط تجربه کمک میکند. شما اگر آدم باتجربهای باشید که سالها بازار مورد نظر را رصد کردهاید و از حجم و تولید و عرضه بازار و رفتار مشتریان خبر داشته باشید، میتوانید با کمک تجربه و علم شهودی خود، برنامهریزی پرریسک و پرخطری انجام دهید و با آن جلو بروید. انشاالله که موفق میشوید یا حداقل شکست نمیخورید و نابود نمیشوید!
اگر هم بیتجربه باشید در این زمینه که هیچ، احتمالا با سر سقوط خواهید کرد مگر آنکه اطلاعات پشت پرده یا شانس به شما کمک کند.
برای همین است که در این شرایط ناپایدار که سالهاست (با قوت و ضعف متفاوت) در این مملکت ادامه داشته، اکثرا برندهای قدیمیتر میتوانند جان سالم به در ببرند که روی تجربه و علم سینه به سینه استوار هستند.
حتی همین نتیجه گیری من هم روی تجربه و دانش شخصی است نه آمار و اعداد و ارقام!!
