هنوز در سفرم........
خیال میکنم در آبهای جهان قایقیست و من مسافر قایق هزارها سال است سرود زنده ی دریانوردهای کهن را به گوش روزنه های فصول میخوانم و پیش میرانم
مرا سفر به کجا میبرد؟
کجانشان قدم ناتمام خواهد ماند و بند کفش به انگشت های نرم فراقت گشوده خواهد شد؟
کجاست جای رسیدن و پهن کردن فرش و بیخیال نشستن و گوش دادن به صدای شستن یک ظرف زیر شیر مجاور؟
و در کدام بهار درنگ خواهی کرد و سطح روح پر از برگ سبز خواهد شد؟
شراب باید خورد و در جوانی یک سایه راه باید رفت، همین!
کجاست سمت حیات؟ من از کدام طرف میرسم به یک هدهد؟
وگوش کن که همین حرف در تمام سفر همیشه پنجره ی خواب را بهم میزد
چه چیز در همه ی راه زیر گوش تو میخواند؟
درست فکر کن، کجاست هسته ی پنهان این ترنم مرموز؟
چه چیز پلک تورا میفشرد؟
چه وزن گرم دل انگیزی؟
سفر دراز نبود، عبور چلچله از حجم وقت کم میکرد
و در مصاحبه ی باد و شیروانها اشاره ها به سرآغازهوش برمیگشت
در آن دقیقه که ازارتفاع تابستان به جاجرود خروشان نگاه میکردی، چه اتفاق افتاد؟
که خواب سبز تورا سارها درو کردند، و فصل فصل درو بود
و با نشستن یک سار روی شاخه ی یک سرو کتاب فصل ورق خورد و اولین سطر این بود:
حیات غفلت رنگین یک دقیقه ی حواست...
نگاه میکردی میان گاو و چمن ذهن باد در جریان بود
به یادگاری شاتوت روی پوست فصل، نگاه میکردی حضور سبزه قبایی میان شبدرها، خراش صورت احساس را مرمت کرد
ببین همیشه خراشیست روی صورت احساس
همیشه چیزی انگار هوشیاری خواب به نرمی قم مرگ میرسد از پشت و روی شانه ی ما دست میگذارد وما حرارت انگشت های روشن او را به سان سم گوارایی کنار حادثه سر میکشیم
ونیز یادت هست؟ و روی تره ی آرام در آن مجادله ی زنگ دار آب و زمین که وقت از پس منشور دیده میشد،
تکان قایق ذهن تورا تکان داد
غبار عادت پیوسته در مسیر تماشاست
همیشه با نفس تازه راه باید رفت و فوت باید کرد که پاک پاک شود صورت طلایی مرگ
کجاست سنگ رانوس؟من از مجاورت یک درخت می آیم که روی پوست آن دست های ساده ی غربتاثر گذاشته بود
به یادگار نوشتم خطی ز دلتنگی
شراب را بدهید شتاب باید کرد
من از سیاحت یک حماسه می آیم و
مثل آب تمام قصه ی سهراب و نوش دارو را روانم