عيب کسان منگر و احسان خويش
ديده فرو کن به گريبان خويش
آينه روزي که بگيري به دست
خود شکن آنروز مشو خودپرست
خويشتن آراي مشو چون بهار
تا نکند در تو طمع روزگار
جامه عيب تو تنگ رشته اند
زان بتو نه پرده فروهشته اند
چيست درين حلقه انگشتري
کان نبود طوق تو چون بنگري
گر نه سگي طوق ثريا مکش
گر نه خري بار مسيحا مکش
کيست فلک پير شده بيوه
چيست جهان دود زده ميوه
جمله دنيا ز کهن تا به نو
چون گذرندست نيرزد دو جو
انده دنيا مخور اي خواجه خيز
ور تو خوري بخش نظامي بريز