
جایی که آب و سنگ به زبان شعر سخن میگویند...
نام مشهور: پل خواجو
نام تاریخی: پل حسنآباد
مکان: شرق پل سیوسهپل، بر روی زایندهرود، شهر اصفهان
دوره ساخت: حدود سال ۱۰۶۰ هجری قمری (۱۶۵۰ میلادی)
بانی: شاه عباس دوم صفوی
طراح: معماران دربار صفوی
کاربری تاریخی: پل ارتباطی، سد، محل تفریح، تجمع عمومی، و اقامت سلطنتی
طول پل: حدود ۱۳۳ متر
عرض پل: ۱۲ متر
تعداد دهانهها: ۲۳ دهانه بزرگ (طاق)، همراه با دهانههای جانبی و آببر
جنس مصالح: آجر، سنگ، ملات آهک و گچ
ویژگی خاص: ترکیب عملکرد پل، سد و ساختمان اقامتی
پل عبوری: ارتباط شرق و غرب اصفهان (محله خواجو به باغهای سلطنتی)
سد تنظیم آب: با دریچههای قابل باز و بسته شدن برای کنترل سطح آب زایندهرود
عمارت شاهنشین: در میانه پل، مخصوص نشستن شاهان و تماشای مناظر
محل تجمع مردم، تفریح، شعرخوانی و موسیقی سنتی
پاتوق هنرمندان و شاعران، بهویژه در شبهای اصفهان

در وسط پل، بخشی دوطبقه با گچبریها و کاشیکاریهای نفیس
محل نشستن شاه عباس دوم و مهمانان درباری
از این بخش، منظرهای تماشایی از زایندهرود و دو سوی پل قابل مشاهده است
کاشیکاری معرق رنگارنگ با نقوش اسلیمی و هندسی
تزیینات گچی داخلی عمارتها با طرحهای سنتی
طراحی پل به گونهای است که صدا در زیر طاقها پژواک دلنشین دارد (جذاب برای آوازخوانی)
نورپردازی طبیعی در طول روز باعث جلوههای بصری بینظیر میشود
زیر طاقهای پل یکی از محبوبترین مکانها برای نشستن و آواز خواندن است
در عصرها و شبها، اغلب مردم محلی و گردشگران با صدای آواز و دفنوازی، پل را به صحنه موسیقی سنتی تبدیل میکنند
یکی از رمانتیکترین فضاها برای قدم زدن کنار رودخانه
چشمانداز بینظیر به باغهای تاریخی اطراف، بهویژه هنگام پرآبی زایندهرود
پل خواجو بهعنوان یکی از زیباترین پلهای ایران و خاورمیانه شناخته میشود
ترکیبی هوشمندانه از عملکرد مهندسی، زیبایی هنری و کاربری اجتماعی
بخشی از هویت شهری و حافظه جمعی مردم اصفهان
فراملک - آموزش املاک - faramelk