چند وقت پیش یکی از دوستانم سه هفته بعد از گو لایو SAP زنگ زد. اسلاید پیمانکار میگفت پروژه نود درصد تمام شده است، ولی برنامهریزها برگشته بودند به اکسل. سفارشهای فروش هفتهٔ اول موجودی را پیدا نمیکردند، درخواستهای خرید گیر کرده بودند و انبار دوباره با کاغذ شمارش میکرد. سیستم قطع نشده بود. در کلاینت تست «کار میکرد» و بعد روشن شده بود.
در ۲۴ سال کار در صنعت، یاد گرفتهام که بیشتر چالشهای پیادهسازی SAP غافلگیری روز گو لایو نیستند. هفت اشتباهاند که ماهها قبل، و معمولاً با ترتیب غلط، اتفاق افتادهاند:
۱. شروع بدون محدوده و نتیجهٔ کسبوکار روشن؛ فقط خرید ماژول.
۲. کاربران کلیدی که دیر انتخاب میشوند یا هیچوقت از کار روزانه آزاد نمیشوند.
۳. رد شدن از fit-to-standard و سفارشیسازی در فاز Realize.
۴. مهاجرت داده که برای آخر کار گذاشته میشود.
۵. آزمون صفحهها بهجای سناریوی سرتاسری، مثلاً کل مسیر سفارش تا وصول.
۶. کاتاور بدون یک تمرین واقعی با ساعت.
۷. آموزش و پشتیبانی هفتهٔ اول که به بعد موکول میشود.
ترتیب مهم است. اگر ۱ و ۳ را جا بگذارید، هیچ آزمون اضافهای در هفتهٔ بیستم نجاتتان نمیدهد. اگر ۴ و ۶ را برای دو هفتهٔ آخر بگذارید، تاریخ گو لایو یک امید میشود، نه یک تصمیم.
در کارخانههایی که دیدهام، دو مورد از همه گرانتر تمام شدهاند: fit-to-standard و داده. بیش از یک بار در اتاق جنگی نشستهام که پیکربندی «تمام» بود و اولین تراکنش واقعی سر یک محل انبار تعریفنشده، یک مشتری تکراری یا درخت محصولی که هنوز در اکسل یک نفر زندگی میکرد، از کار افتاد.
یک چکلیست آمادگی هم هست که وقتی تاریخ نزدیک است با تیم مرور میکنم: ترتیب سؤالها و شواهدی که برای هر کدام میخواهم ببینم، قبل از اینکه بگذارم کارخانه سیستم قدیمی را خاموش کند. این چکلیست فقط کنار ماژولها و دادههای واقعی همان پروژه معنا پیدا میکند.
کلاینت تستی که «کار میکند» با کارخانهای که آماده است یکی نیست.
ماجرا ترکیبی از چند تجربه است و جزئیاتش فرضی است.
نویسنده: مهندس فرامرز احمدی