از همراهان گرامی پوزش می طلبم که این هفته خاطره ای منتشر نکردم. چند روزی خانه نبودم و بقیه روزها هم به شدت درگیر مدرسه و تصحیح برگه و نمرات مستمر و . . . بودم. کودک که بودم همیشه به پدرم غبطه می خوردم که هر وقت از اداره به خانه می آمد دیگر مشق نداشت. بزرگ شدم و معلم شدم و بازنشسته شدم، ولی هنوز در خانه مشق دارم.
ابتدای هفته سفری به منطقه «سیمین دشت» و «کبوتر دره» که مابین گرمسار و فیروزکوه است داشتم. بسیار با قطار از این ناحیه گذشته بودم و همیشه دوست داشتم بودن در آنجا را نیز تجربه کنم. بخش بزرگی از خاطرات من در مسیرها از این خط راه آهن گذشته است. بخت یاری کرد و یک روز را در این منطقه زیبا به سر بردم. منطقه ای که وقتی واردش شدم زمان برایم ایستاد. آن قدر محو زیبایی بودم که همه چیز را فراموش کرده بودم. غروب هم که شده حس بازگشت را نداشتم و در زمان خداحافظی قول دادم دیگر بار خواهم آمد و مدت مدیدی خواهم ماند.
چند تصویر به پیوست می گذارم، امیدوارم برای شما نیز جالب باشد.
