پناهگاه

زنی ایستاده است سر یک چهار راه

با قنداق کودکی در بغل

چشم هایش میان ادم ها وماشین ها می چرخد

او بدنبال دستان گرمی می گشت

شاید یک پناهگاه

ادم ها از کنارش می گذشتند.

چند نفر به او پولی دادند

راننده ای گفت؛ هوا سرد ست

می خواهی تو را تا جایی برسانم

او لحظه ای به راننده نگاه کرد بعد سرش را چرخاند

و نوزادش را محکم تر در بغل فشرد

او ساعت ها سر چهار راه ماند

هوا تاریک و سردتر شده بود

نوزادش به گریه افتاد

او با قنداق کودک از کنار خانه هایی گذشت

که چراغشان روشن بود