نیلوفر

در میانِ گلزاری گلی بودم

سرخ و زیبا

که فضا را از عطرش پر کرده بود

گل هایِ در جوارش

همه از هیبتش در حسرت بودند و اه

ناگهان بادی وزید

گلبرگ هایِ گل

با اهنگِ باد رقصیدند

و یکی یکی به پرواز در امدند

بعد از مدتی تاج ان هم کنده شد

اما، گل همچنان بی برگ و تاج

بر ساقِ خود می رقصید

اما،خاک ارام

زیرِ تنِ عریانِ گل خوابیده بود.

ناگهان، گل از میانِ گلزار

صدایِ نیلوفری را شنید

که از هجومِ تازیانه هایِ باد

فریاد می کشید

گل دستِ خاک را رها کرد

و گلِ نیلوفر را در اغوش کشید

تا با پیوندشان

ترنمِ دوباره یِ اغاز را ترسیم کنند