عقربه های ساعت رویِ نه قفل ست
و من نه ساله در روستا
مراسم عروسی ست و ما از میهمانها
یکی به زدنِ دف ست و یکی به رقص
چشمِ کسی به من افتد و پرسد از من
به قصدِ هوس
خواهی تو شوی خواهرِ داماد،همراه
باید بمانی تا وقتِ عروس اوردن انجا
نفهمیدم گفته اش را، اما،پذیرا شدم
از میانِ دخترانِ فامیل من پیشوا شدم
بعد با او همراه شدم از کوچه هایِ روستا
عاقبت رسیدیم به خانه ای من بدور از اشنا
ناگهان عروس امد به داخل ان هم نه ساله
من نظری به او کردم و دنبالِ یک بهانه
برگشتم دوباره خانه یِ دامادان پیِ ننه ام
گوشتی از دیزی خورده و بازگشتم همانجا باز هم
ساعت دیر می گذشت و من خسته
پشیمان از رفتن و از انجا جسته
پرسیدم اخر از کسی
ندانم وظیفه یِ من چه بود؟
اما امروزم گذشت به عروسی و دور از شهر
در جوابم گفتا کسی؛
اگر می ماندی تا شب هنگام ،اخر
شاید می گرفتی انعامی تاجِ باختر
