قلبِ دفتر

دفترِ عشقی نابهنگام بسته شد

و مشق هایش زشت و زیبا

همه شدند خط خطی

با خودنویسِ خشکی که

روزگاری قلبِ کوچکی را

بر تنِ سیاهِ دفتری کشید

و دفتر از این که خطوطش

رنگِ شادی می گرفت

ورق هایش روشن تر میشد

اما، خودنویس خشک شد

سرانجام در پایانِ دفتر خطی کشید

و خاموش وبی صدا

رویِ خطوط لغزید

دفتر عزادار خودنویس

به اسمان نگاه کرد

اسمان از غم دفتر فریاد زد

بادی وزید

برگی از خزانِ سبز بی صدا

از شاخه ای کنده شد ورویِ دفتر غلتید

قلبِ دفتر با اعجازی دوباره تپید